Want zo is het ook!

2012-01-08T21:30:00.001+01:00

In aanvulling op mijn vorige blog: alsof hij ervoor gemaakt is. Kreeg ik toegestuurd van mijn collega, waarvoor dank. Ik doe 500 woorden over iets wat je in 12 tekeningetjes kan zeggen ;)

2012-01-07T17:08:00.002+01:00

Schermbeleving

Wanneer ik vroeger naar een concert ging, werkte dat als volgt: ik ging erheen, maakte het mee, genoot er heftig van en dat was dat. Die tijd is niet meer. Tegenwoordig ga ik erheen, probeer het mee te maken en ervaar dat ik alles alleen maar tweedehands kan zien, omdat ik overal waar ik kijk alleen maar geheven schermpjes zie. Digitale camera’s, smartphones en zelfs doodordinaire simpele mobieltjes: alles en iedereen staat ermee te filmen en fotograferen. Aan het einde van zo’n avond ben ik kapot, omdat ik als een dronken kameel voortdurend heen en weer heb geschommeld om onder, boven, links of rechts langs schermpjes te kunnen zien wat er op het podium gebeurt.
Ik zou natuurlijk een van die miljoenen schermpjes kunnen gebruiken als blik op de wereld, maar op de een of andere manier staan bij mij in de buurt altijd van die halvegaren die kicken op de zangeres, zodat ik via hun schermpjes de hele avond slechts een blokkerig ingezoomd zicht heb op een steeds uit beeld schietend decolleté.
Veel van die fanatieke filmers denken de mensheid te helpen met hun werk. Goed, degenen die voor de tieten komen zijn waarschijnlijk wat minder filantropisch ingesteld en helpen met name zichzelf, maar de rest schijnt echt te denken dat de wereld een grote dienst wordt bewezen met hun filmsels. Dat geldt met name voor degenen die meteen na het indrukken van de stop-knop hun filmpje op YouTube, Facebook of Twitter gooien, vaak met een taalhoogstandje als ‘supervetcoldplayechtgenietenwauw!’ eronder. En zodra ze dat hebben gedaan, gaat de camera meteen weer in de filmstand voor de volgende totáál zinloze opname.
De kwaliteit van de filmpjes is namelijk altijd om te janken. Het geluid is vaak zo slecht dat er voor de kijker alleen een soort stervend cappuccinoapparaat te horen is. Wat het beeld betreft heb je eigenlijk altijd alleen maar zicht op 600.000 andere beeldschermen, al dan niet met ingezoomde tieten erop. Ergens in de verte zie je wel eens een ledemaat boven een schermpje uitstijgen, en met wat geloof, hoop en liefde kun je daar misschien wel eens de artiest ontdekken die je probeert te zien.
Het állerergste zijn de filmers die hun filmpje definitief om zeep helpen door, in een vlaag van onvergeeflijk enthousiasme, met hun gezicht vlak onder het microfoontje kei-hard mee te zingen. Vooral pijnlijk als blijkt dat ze de tekst niet kennen en je dus een onbegrijpelijk gejammer hoort op plaatsen waar de tekstkennis tekortschiet.
Ik weet alles over deze filmpjes, niet alleen omdat ik dus veelvuldig ongewenst betrokken raak bij ‘the making of’, maar ook omdat ze vaak mijn laatste toevlucht zijn na wéér een concert waarin ik alleen maar schermen heb gezien. In een wanhoopspoging tot reconstructie van de avond zoek ik beelden op van het optreden, maar ze zijn dus zonder uitzondering niet om aan te zien of horen. Misschien helpt het als ik volgende keer zélf een filmpje maak.

2012-01-07T16:23:00.002+01:00

Echte liefde

Als ze binnenstapt, kijkt ze de zaak rond. Fijn dat het zo druk is, want dan zijn er meer getuigen. Ziet iedereen dit wel even goed? Hallo? Letten we allemaal even op? Dít is namelijk pure liefde wat er binnenstapt en ze kijkt trots naar de jongen die haar voorging. Hebben we dit allemaal goed opgeslagen? Hij gaat met Haar een patatje eten. Dat doet hij niet zomaar, natuurlijk. Je gaat niet met ieder willekeurig grietje uit eten. Ja, uit eten, ja, dat is het toch?
De jongen wappert zonder haar aan te kijken met z’n hand eerst in haar richting en dan naar de formica tafeltjes. Ik zie haar denken: ‘Wat een ridder. Ik mag vast lekker gaan zitten terwijl hij bestelt.’ Stralend neemt ze plaats op een van de skailederen bankjes. Ze doet haar jas uit, voelt met twee handen even aan haar rode wangen, frummelt wat aan rokje en bloesje en gaat vervolgens zwijmelend naar haar held zitten staren.
Na een paar minuten komt de jongen naast haar zitten. Schichtig om zich heen kijkend schuift hij een dienblad vol patat en burgers op het tafeltje. ‘Lekker zeg, hm, ik had echt trek,’ kirt het meisje en ze kijkt hem afwachtend aan. Hij reageert niet. Zijn jas houdt hij aan en hij trekt zijn hoofd zover terug tussen z’n schouders dat hij eruitziet als een schildpad in nood. Zijn hoofd verdwijnt bijna geheel in het geweld van zijn gigantische kraag en met bont afgezette capuchon. Het stukje gezicht dat nog zichtbaar had kunnen zijn gaat schuil achter de klep van zijn pet.
Enigszins aarzelend begint ze te eten. Hij trekt zijn Iphone uit z’n broekzak en begint daarop god-weet-wat te doen. Af en toe graait hij zonder te kijken richting zijn patat. Zij kijkt voorzichtig opzij. Dit was niet echt wat ze zich had voorgesteld bij ‘samen eten’. ‘Ga je nog wat doen vanavond?’ vraagt ze geforceerd opgewekt.
Er stijgt wat ondefinieerbaar geknor op uit de capuchon.
‘Oh, echt?’ roept ze enthousiast, alsof hij werkelijk antwoord heeft gegeven. ‘Gezellig.’ De capuchon bromt. ‘Oh,’ zegt ze, ‘okee, dan blijf ik wel thuis. Ik heb toch nog huiswerk.’ Nu volgt er helemaal niks meer.
Op wonderlijke wijze, want zonder te kijken, heeft hij het gepresteerd patat én burger op te eten. Met een nog voor driekwart gevulde bak patat voor zich, zit het meisje licht ontgoocheld uit het raam te staren. Na wat gemompel vanonder de pet begint ze ineens snel haar patat te eten. Ze zucht. Rommelt dan wat in haar handtas. Pakt haar Blackberry en begint daar dan maar mee te spelen. Ze kijkt nog een keer de zaak rond en vangt een paar meewarige blikken. We hebben het allemaal gezien, die echte liefde.

2011-11-22T17:30:00.000+01:00

Aan banden

Natuurlijk: je moet íets met die buik. Vanaf een maand of vier steekt dat ding nogal opvallend de wereld in en je moet ‘m nu eenmaal ergens laten. Zelf denk ik dan aan een kek tuniekje, een leuk wikkeltopje of een gezellig jurkje. Zwangere vrouwen denken echter massaal aan buikbanden: grote lappen elastiek met een bijna grappige tekst, print of in het ergste geval: een combinatie van die twee. Vooruit, er zijn nuttige varianten. Zo heb je als zwangere vrouw te kampen met doorlopende ongewenste intimiteiten: iedereen wil ‘even aan je buik zitten, hoor’. De buikbanden met de tekst ‘Do not touch’, al dan niet vergezeld van een boze smiley of een verbodsbord, zijn dus begrijpelijk. Dat maakt ze echter nog steeds niet om aan te zien.
Veel erger zijn de hihi-buikbanden, vaak gedragen door aanstaande moeders met Crocs en/of sjaaltjes. Zoals alle zwangere vrouwen willen zij de zegeningen van het moederschap graag dwangmatig delen met de rest van de wereld, en daarom gebruiken ze hun buikband om de simpele, want niet-zwangere, massa uit te leggen hoe zo’n kind nou eigenlijk in elkaar zit: ‘50% papa, 50% mama, 100% ikke’ zegt zo’n band dan. Afschuwelijk om te bedenken dat het met dat arme kind nooit goed kan komen als er al 50% in zit van een vrouw die denkt dat een buikband ‘lekker gek’ is. Er bestaat nog een overtreffende trap van deze buikband: de gepersonaliseerde uitgave. In plaats van het anonieme ‘papa’ en ‘mama’ staat er dan ‘50% Floris’ en ‘50% Marianne’. 100% mislukking, zeg ik. Die kleine maakt geen schijn van kans.
Wie denkt dat hiermee het toppunt bereikt is, vergist zich helaas. Want helemaal bovenaan de treurige buikbandenhiërarchie staat, op gigantische afstand van de 50%-bandenmoeders, het allerirritantste bandentype. Voor haar is het niet genoeg dat die enorme buik jou al steeds confronteert met het onvoorstelbare feit dat zij, in die Crocs ja, Ooit Seks heeft gehad. Zij wil dat de verwekking van haar gedoemde spruit jou luid en duidelijk in het netvlies wordt gebrand. Satanisch draait zij om de haverklap een groot lycra kleurvlak in je blikveld. Er is geen ontkomen aan, je móet die tekst keer op keer lezen: ‘It started with a kiss…’ Het zijn die gore suggestieve puntjes die ‘t hem doen. Gad-ver-damme.

2011-10-13T14:06:00.003+02:00

Oud

Eerst negeer ik de tekenen. Ik blijf stug ver na middernacht naar bed gaan, ook al moet ik de volgende dag werken. Ik eet een week achter elkaar junkfood, gewoon omdat het kan. Dapper zet ik mijn tentje in elkaar op wat voorheen een grasveld was, en ga vervolgens een weekend lang klappertandend festivalbier staan tanken waar om de drie seconden iemand zijn haar in headbangt. ‘Heerlijk hè, ja, dit is genieten,’ roep ik tegen vrienden. Ik ben het leven aan het leven, zoals dat heet, en ik ben er verrekte goed in.
Maar op zeker moment begint er iets te veranderen. Het zijn kleine dingen waardoor ik weet: het gaat de verkeerde kant op met me. Bijvoorbeeld als ik brak van het slaaptekort aan het werk ben en mezelf betrap op de gedachte: ‘Hè, straks fijn op tijd het mandje in.’ Of wanneer ik mezelf na een week van pizza hoor verzuchten: ‘Vanavond ‘ns een lekker prakkie.’ Allemachtig, hoorde ik daar nou m’n moeder?
Van de weeromstuit schiet ik in de ontkennende fase. Ik koop meteen een kaartje voor een obscuur metalbandje in een schimmige muziekbunker in het Belgische Wortel. Het polsbandje dat ik bij wijze van toegangskaartje omgehangen krijg, laat ik net zolang demonstratief om m’n pols hangen tot het eraf rot. De buitenwereld zal verdorie weten dat ik nog midden in het leven sta en dat iedere vorm van vertrutting mijn deur voorbij zal gaan.
Maar zodra ik daar sta met m’n knappende trommelvliezen, merk ik dat ik het gevecht aan het verliezen bent. Zuchtend wiebel ik van het ene been op het andere. God, wat vermoeiend, dat staan. Een concert waarbij ik kan zitten, dat lijkt me wel wat. Wat een armoedig gedoe eigenlijk, met die plastic bekertjes. Wat staat die kerel daar trouwens nou toch te blèren? En kan hij dat vette haar niet eens fatsoenlijk laten knippen ofzo?
Als het concert afgelopen is, ben ik blij dat ik naar huis mag. ‘Zo lekker tukken,’ denk ik, en ik kan mezelf wel slaan om die gedachte. Ongelooflijk, wat doen m’n voeten zeer. En m’n rug. En m’n ogen branden, net als m’n keel, trouwens. ‘Hoe hou je dat toch vol?’ zou moeders zeggen en ik vraag mezelf dat nu ook af. Oh shit. Ik word oud.

2011-08-18T10:02:00.002+02:00

Pinnen

Wel eens een bejaarde bij een pinautomaat gezien? Best vermakelijk als je van een afstandje toekijkt, maar bloeddrukverhogend als je achter de bejaarde in de rij staat. Eerst wordt er enigszins argwanend richting pinautomaat gerollatord. Ik zweer het je: sommige oudjes maken eerst een soort schijnbeweging om de automaat op het verkeerde been te zetten, of wat ze dan ook denken als ze zwabberend koers zetten naar de geldbron. Dan begint het: hoewel ze al tien minuten staan te wachten om te mogen gaan pinnen, komt nu pas de, meestal buitensporig grote, portemonnee tevoorschijn. Dat klinkt als een vlotte handeling ja, maar in werkelijkheid is het een worsteling met een boodschappentas op wieltjes vol Knirps-parapluutjes, plastic tasjes-vanwege-altijd-handig-om-bij-je-te-hebben, kortingsbonnen, familiefotoalbums en zuurstoftanks. Als die knip dan eindelijk boven water is, moet het pasje er nog uit. Dat is meestal het moment dat het gemompel begint: ‘Oh ja, dat pasje, hè, waar is dat ding, o hier, o gut, o jee, o nee, gaat er weer niet uit, het is ook zo lastig, zo’n last van m’n handen, nou verdraaid, ach hemel, ja, nee, ja, ik heb ‘m.’ Vervolgens gaan ze met dat pasje in hun handen naar het scherm staren. Het is niet dat dat scherm deze keer ineens een heel andere boodschap verkondigt dan normaal, zoals altijd staat er ‘Voer uw pas in’, maar toch kijken bejaarden altijd eerst ernstig vertwijfeld en vooral zeer langdurig naar het scherm. Alsof ze verwachten dat ze mondelinge instructies gaan krijgen, maar die komen niet. Met de moed der wanhoop schuiven ze dan dat pasje maar in de automaat, soms zelfs in één keer in het juiste sleufje.
Iedere pinautomaat vraagt vervolgens om een pincode, maar bejaarden denken kennelijk altijd dat dit wel eens de dag kan zijn dat ie eerst gaat vragen hoe je dag is geweest, of hoe het met je nieuwe heup is. Eerst wordt er dus gewacht. Lang. Dan komt er weer een hoop gemompel: ‘Die code, ach die code, ik heb ook zoveel codes, hoe moet ik dat nou weer allemaal onthouden, en ik mag ’t nergens opschrijven van m’n kleinzoon, maar ja, die heeft makkelijk praten, wat was ’t nou toch, iets met een verjaardag, maar van wie, gut, ACHT ZEVEN VIER DRIE’, want op de een of andere manier moeten bejaarden hun pincode altijd hardop uitspreken bij het intoetsen.
Dan moeten ze een geldbedrag kiezen. Daar hebben ze van tevoren natuurlijk niet over nagedacht, want dat zou efficiënt zijn. Ter plekke maken ze dan ook de hele wachtrij deelgenoot van hun boodschappenlijstje: ‘De kapper voor m’n watergolf, melk, brood, kaas, eitjes, maar een klein doosje, want vorige keer kon ik er 5 weggooien en da’s toch zonde, wat bij de koffie voor de kinderen, dat moeten ze natuurlijk weer niet, maar ik neem het toch mee, en anders geef ik het wel aan de buurvrouw, nog wat voor de hulp, want ze is jarig, en nog een cadeautje voor het kleinkind van Margo’. En hoewel het overduidelijk is dat je de knopjes naast het scherm moet gebruiken om een bedrag te kiezen, rammen bejaarden, als ze dan eindelijk besloten hebben tot het opnemen van 50 euro, altijd nog even op de cijfertjestoetsen, die dus niks doen. Vervolgens schelden ze het apparaat uit en gaan er hard en langzaam tegen praten, alsof er dan wel geld uitkomt: ‘Vijftig euro moet ik hebben. VIJF-TIG. Nou, vooruit. Hè, pestding.’ Dan slaan ze nog op wat knoppen en uiteindelijk zit daar de goede tussen.
De pinpas komt weer tevoorschijn. Paniek, natuurlijk, want, mompel: ‘Ja, da’s m’n pas, maar waar is nou m’n geld?’ Eindelijk spuugt de automaat geld uit. Dat wordt eerst geteld, met natgelikte vingers om de briefjes van elkaar af te pellen. Daarna wordt het met uiterste precisie in het juiste vakje van de portemonnee opgeborgen. Met die portemonnee kan geen twee stappen gelopen worden om de volgende pinner vrije doorgang te verlenen, dus recht voor de automaat gaat die immense tas weer open, gaan de Knirpsen, de plastic tasjes en de tanks weer opzij, en wordt de portemonnee weer op z’n plaats gelegd. Wee degene die deze bejaarde voor zich treft bij de bakker.

2011-08-10T15:45:00.001+02:00

Spin

Wat is erger: een dikke spin in je badkamer zien of ‘m niet zien terwijl je wel weet dat hij er is? Op dit moment niet-zie ik een gigantische bruine spin in de badkamer waarvan ik vanmorgen heb vastgesteld dat hij daar wel woont. Dat is lastig, want ik moet nu gaan douchen terwijl ik de spin nog niet heb gelokaliseerd. Rationele vrouw die ik ben stel ik me voor dat hij ergens in een hoekje is getransformeerd tot een soort Spielberg-spin die nu op het plafond klaarzit om zich bloeddorstig op mij te laten vallen zodra ik een voet in de badkamer zet. En dus kijk ik naar het plafond terwijl ik de badkamer inloop. Vrijwel meteen realiseer ik me dat hij ook juist op dit moment de vloer aan het oversteken kan zijn en dat ik dus het risico loop om ineens een misselijkmakend gekraak onder mijn voet te voelen. Ik sta dus weer stil. Op twee meter afstand lokt de douche, maar ik kom niet vooruit. Achter elke fles badschuim verwacht ik mijn spin en dat trekt me niet erg aan. Ik kijk nog een keer ingespannen de ruimte rond, maar ik zie hem niet. Hm. En er moet toch gedoucht worden. Ik buig voorover om in ieder geval vast te kunnen stellen dat hij niet in de badkuip is gaan zitten en spring dan manhaftig in de kuip. Niks aan het handje, geen spin te zien. Gerustgesteld zet ik de douche aan.
Op het moment dat ik enthousiast shampoo in mijn haar sta te smeren, zie ik vanuit een ooghoek iets bewegen. Volkomen zinloos roep ik: ‘Bwhraah!’ en maak een sprongetje. De spin is dus weer opgedoken. Aan de andere kant van de badkuip hangt hij ineens onverstoorbaar tussen plafond en muur. Ik besluit om de spin tussen het shampooschuim door maar eens smerig aan te kijken. Zo’n staarwedstrijd is natuurlijk volslagen kansloos, want ik kom zes ogen tekort om echt indruk te kunnen maken. Hij besluit dan ook om maar eens verder mijn kant op te wandelen. Dat vind ik echt een heel slecht idee en ik piep ‘Wieee!’ Dat vindt ‘ie vast raar, maar hij kuiert toch lekker door. In een vlaag van helderheid spetter ik wat water zijn kant op. Het helpt, hij stopt en gaat relaxed ondersteboven hangen op een halve meter afstand van mij. Relaxed voor hem, ja, want ik durf geen vin meer te verroeren uit angst dat hij toeslaat.
Dapperder mensen dan ik richten in dit geval gewoon de douchekop op de spin. Ik overweeg dat ook, maar het idee dat hij dan op volle snelheid over de tegels richting mijn tenen surft, houdt me tegen. Bovendien: wat als Spielberg-spin met zijn duistere krachten ineens weer uit het putje kruipt zodra ik de douche uitzet? Zijn wraak zal vast verschrikkelijk zijn. De douchekop biedt dus ook geen uitkomst.
Terwijl ik met een schuin oog het beest in de gaten houd, spoel ik de shampoo uit mijn haren. In recordtempo rommel ik nog wat met douchegel, die goddank aan mijn kant van het bad stond, maar de overtuiging is eraf. Ik moet nú uit die badkuip. Spin is het daarmee eens, want hij kruipt weer mijn kant op alsof hij wil zeggen: ‘Is nou wel mooi geweest, hè?’ Ik wurm mezelf in vreemde bochten uit de badkuip en spring op de badmat. Ik pak mijn handdoek en kijk nog een keer omhoog. Dreigend doet hij met al z’n poten een stapje naar voren. Duidelijk. Afdrogen doe ik wel ergens anders.

2011-06-10T18:32:00.001+02:00

Gênante momenten (in je eentje) II - Het blackberrymeisje

Er is één type gênant moment dat sinds een aantal jaar steeds vaker voorkomt. Ik denk dat in de laatste 3 jaar het aantal zeker met 200% toegenomen is. Dat is de schuld van de BlackBerry. Of de Iphone. Zelfs van de simpele goeie ouwe Nokia. In de metro stond vandaag een beschrijving van ‘Het blackberrymeisje’, alsof dat een nieuwe diersoort is. ‘Het blackberrymeisje zit en loopt altijd met een lichtgebogen rug’, zo las ik, ‘en haar handen heeft ze krampachtig om haar telefoon geklemd.’ Bovendien heeft ze ‘totaal geen oog meer voor haar omgeving.’ En dat laatste is natuurlijk gevaarlijk.

Met de komst van apparaten waarmee je altijd en overal kunt sms’en, pingen, mailen en twitteren, is de wereld om ons heen een soort doorlopend circus geworden. Mensen slingeren over de weg, lopend of met de fiets, terwijl ze stug naar een of ander schermpje staren. Je kunt tegenwoordig op straat de prachtigste dingen meemaken: zo zag ik laatst een meisje dat in een metrostation vol gas op een van de toegangspoortjes klapte. Behoorlijk gênant, en ze was ook nog eens niet in haar eentje.
Hoewel ik er altijd wel om kan grinniken als ik zoiets zie gebeuren, vond ik zo’n situatie altijd ook een beetje treurig. Kom op zeg, je kan jezelf toch wel éven losrukken van dat ding? Totdat ik pas geleden in een winkelcentrum liep. Ik werd gebeld. Hartstikke leuk natuurlijk, maar mijn mobiel dacht daar anders over en verstopte zich in mijn tas. Voor degenen die niet bekend zijn met meisjestassen: het is een soort jungle op zakformaat. In die jungle kan een telefoon zich op heel veel slinkse manieren verstoppen. Al lopend dook ik in mijn tas en spontaan begon ik te zwabberen: probeer maar eens rechte lijnen te lopen als je bijna tot aan je schouders in een tas aan het verdwijnen bent. Gelukkig vond ik mijn mobiel, alleen net te laat. Shit. Het was ook nog eens iemand die ik graag wilde spreken. Terwijl ik zachtjes in mezelf mopperde om de geslaagde sabotagepoging van mijn tas, ging mijn telefoon weer af: een sms. En niet zomaar een sms: het was er eentje die schreeuwde om een snel antwoord. Direct, onmiddellijk, nu! En dus begon ik te sms’en. Wel lopend natuurlijk, want een moderne meid multitaskt zich een ongeluk. Letterlijk. Ik merkte al gauw dat ook nu weer een zwabber optrad: vervaarlijk zwenkte ik langs een aantal winkelgevels, maar ik raakte gelukkig niks en ik was inmiddels al bijna klaar met sms’en. Toen besloot ik even op te kijken om te zien waar ik inmiddels was beland. Net te laat. Tijdens het opkijken liep ik nogal hard tegen een lantaarnpaal. Gauw keek ik om me heen. Dit is pijnlijk. Echt heel. Maar gelukkig had niemand het gezien.

2011-06-10T18:30:00.003+02:00

Gênante momenten (in je eentje)

Ga maar na: als iemand op straat onderuit gaat, doet hij twee dingen: eerst kijken of iemand anders het opgemerkt heeft, daarna pas kijken of hij zich heeft bezeerd. Je vindt ondraaglijke pijnen minder erg zolang niemand anders heeft gezien hoe je jezelf dat leed op onbenullige wijze hebt aangedaan. Zo liep ik ooit eens nogal hard tegen een glazen wand op, op onnavolgbare wijze met mijn voorhoofd eerst, terwijl ik dacht dat ik bezig was een gebouw te verlaten. Mijn eerste gedachte was: ‘Ik hoop dat niemand dit gezien heeft.’ Pas daarna kwam langzaam maar nadrukkelijk de pijnsensatie, vervelend, maar toch nog wel minder belangrijk dan het feit dat iemand die het had gezien langzaam maar zeker stierf aan een lachkick. Schaamte is erger dan pijn.

Toch zijn er momenten denkbaar dat je jezelf zo onbenullig gedraagt, dat het niet uitmaakt of iemand anders het wel of niet gezien heeft: jouw actie is zo gênant dat je jezelf lomper vindt dan een ander je ooit zou kunnen vinden.
Voorbeeld: je zit op de fiets. Het is voorjaar. Vogels fluiten, bloemen bloeien, de zon schijnt. Er waait een zalig briesje. Tot zover alles goed. Je trapt jezelf vrolijk voort en bent erg tevreden met jezelf: kijk jou hier eens fietsen, sportieve natuurliefhebber die je bent. Goed, al het groen in je directe omgeving bestaat uit een berm met zwerfafval, en links van je raast een drukke provinciale weg, maar je fietst hier toch maar lekker. Hulde aan jou. Aangemoedigd door je eigen fietsbriljantie, besluit je tot een omweg door het park.
Stom, natuurlijk, In het park wonen de beestjes. Hoewel ze heel veel kleiner zijn dan jij, lijkt het er al snel op dat ze het van je gaan winnen: sommigen vliegen demonisch hard te pletter tegen je voorhoofd, anderen boren zich met voelbaar genoegen in je oog. Je fijne fietsritje wordt al snel een strijd op leven en dood: je wil niet verliezen van een vlieg, maar het begint er sterk op te lijken dat dit wel gaat gebeuren. Wanneer je in je gevecht naar adem hapt, is er altijd één opperkamikazevlieg die zich in dat korte moment naar binnen weet te werken en jawel: nu zit er een beestje in je mond. ‘Niet slikken!’ giert paniekerig door je hoofd. Al vrij snel komt de juiste oplossing in je op: spugen. D’ruit met dat gore beest! In je blijdschap dat je iets gevonden hebt op het vieze-vlieg-in-mondprobleem, vergeet je echter wel dat je nog aan het fietsen bent. En dat het briesje dat je net nog zo heerlijk vond, inmiddels wel recht in je gezicht briest. In je paniek denk je niet aan briljante dingen als 'opzij spugen'. Als je dus besluit tot spugen, belanden spuug én beestje bijna direct weer in je gezicht. Dat is vies. Echt heel. Maar gelukkig heeft niemand het gezien.

2011-06-10T18:30:00.001+02:00

De tuinslang(haspelkar)

Ik ben niet zo goed met tuinen. Dat wil zeggen: mijn enige vaardigheid op het gebied van tuinen is dat ik mezelf er erg beeldig in kan bevinden. Het verzorgen van een tuin daarentegen is iets wat ik maar moeizaam onder de knie krijg. Hoewel ik me er bijvoorbeeld bewust van ben dat plantjes in warme, zonnige tijden behoefte hebben aan water, vergeet ik ze rustig dat te geven. Gevolg is dat ik met enige regelmaat in het tuincentrum maar gewoon nieuwe plantjes aanschaf, omdat ik de vorige generatie redelijk genadeloos heb laten verkommeren. Enige tijd geleden was er weer zo’n moment: de tuin was echt niet meer om aan te zien, en hoewel ik dat lange tijd redelijk succesvol kon negeren, werd het stilzwijgend hoofdschudden van de buurman over het hegje dat ons scheidt me uiteindelijk toch te gortig: ik ging de tuin weer ‘ns doen. Na een meeslepend tweedaags gevecht met onkruid, was de tijd van planten gekomen: enthousiast stopte ik allerlei gekleurd spul in de grond. Ik deed dat met veel liefde, en ik was deze keer zo tevreden met het resultaat dat ik mij voornam dat deze planten pas dood zouden gaan wanneer dat volgens het bijbehorende labeltje de bedoeling was. Kortom: ik ging ze water geven. Het waren weken waarin de temperatuur steevast opliep tot 25 graden of meer, met een verzengende zon en dus moest er elke dag gesproeid worden.
Enige tijd deed ik dat met een gieter. Niet met zo’n gieter van het type zoals gieters ooit bedoeld zijn, maar met een kleine roze olifant met een vulgat in z’n achterste en een retehandige schenkslurf. Er gaat ongeveer één zo’n gieter in een plant, en dat betekent dat er aardig wat gesjouwd werd met die roze vriend. Na een keer of een was ik daar wel klaar mee. En zo besloot ik: er moet een tuinslang komen.
Om half werk te voorkomen kocht ik online een degelijke tuinslang, en niet zomaar een, maar eentje met een haspel. Die haspel hing dan weer in een ‘hartstikke handig’ karretje, wat alles bij elkaar een wonderschoon tuinslanghaspelkarretje oplevert. Toen de PostNL-meneer mijn kar kwam brengen, voelde ik al snel nattigheid: de doos waarvoor ik braaf tekende, had bepaald niet de formaten van het karretje dat ik op de foto’s had gezien. Shit: een bouwpakket.
Nu zou je denken dat er niet zo gek veel te doe-het-zelven valt aan een tuinslang, maar daar vergis je je in. Het begon goed: te midden van tienduizenden stukjes tuinslanghaspelkarretje, vouwde ik de bouwtekening open en begon te puzzelen. Buis 1 en buis 2 konden zonder enige moeite in zinloos plastic onderdeel 1 geduwd worden. Vervolgens moest dat vast met vier schroefjes. Ik keek in het schroevenzakje: twee schroefjes. Hm. Nog eens kijken: nog steeds twee. Al snel merkte ik dat het niet uitmaakte hoe vaak ik keek: de twee schroefjes werden er geen vier. Ik had de hele tijd al zachtjes gemompeld, maar nu begon ik hartverwarmend te schelden op de tuinslangenboer, op de webwinkel en op de PostNL-meneer, die er natuurlijk niks mee te maken had maar toch veel pijn verdiende. Ik zuchtte maar eens diep. Schold nog een poosje en zuchtte weer diep. Dat deed ik ongeveer een kwartier, niet omdat ik zo ontzettend fijn zat te zuchten, maar omdat ik moed moest verzamelen om boven, als in: aan de verkeerde kant van de trap, het telefoonnummer van die vermaledijde webwinkel op te zoeken. Ik keek nog maar ‘ns knorrig naar de bouwtekening en zag spontaan dat ik de verkeerde bouwtekening voor me had. De juiste tekening vereiste maar twee schroefjes.
Daarna ging het lange tijd voorspoedig, en nadat ik de haspel in elkaar had getimmerd, ramde ik met een schuine blik op de tekening goedgemutst de draaihendel in de haspel. Enig geweld was daarbij noodzakelijk, maar dat maakte me niet uit. ‘Degelijk spul,’ dacht ik nog, ‘dat zit echt muurvast met die weerhaken’. Ik keek weer op de bouwtekening voor de volgende stap. Oh. De hendel moest er nog niet in. En dus moest ie er nu weer uit. Nog maar eens zuchten en schelden. Interessant verschijnsel: wanneer je als mens wéét dat wat jij wil niet zal gaan (het in een soepele en lichte beweging lostrekken van iets met weerhaken dat je net gewelddadig vast hebt geramd), ga je het toch proberen. Ik wist ook wel dat die hendel niet los zou komen door er gewoon aan te trekken en toch hield ik het zo’n tien minuten vol. Met behulp van alle satéprikkers en koffielepels die ik kon vinden (de satéprikkers hebben het niet gered) wist ik de hendel los te krijgen.
Nu alleen nog maar de tuinslang. Die was ‘knikvrij’ vanwege een of ander hendig trucje dat de fabrikant heeft uitgevonden. Hartstikke mooi. Helaas werkt dat trucje pas als je de slang om de haspel hebt gerold. Voor die tijd knikt de slang wel. Echt. En ook hier geldt: je wéét dat het niet gaat lukken, en toch probeer je het: 20 meter tuinslang direct uit een te kleine verpakking om je haspel rollen. En hoewel je steeds denkt iets verder te komen, lukt het dus nooit. Uiteindelijk sta je die 20 meter gewoon tussen je meubels door te slalommen, links en rechts serviesgoed van je tafel af gooiend. Maar ook met de slang kwam het goed: hij ging na enige sputteren braaf om z’n haspel.
Hoewel ik dacht dat ik 10 jaar minder oud zou worden dan vóór de komst van mijn slangenkar, was ik toch wel erg tevreden met mezelf. Kijk mij, powervrouw, die met blote handen een gansch tuinslanghaspelkarretje in elkaar zet. Eindelijk kon ik mijn plantjes goed gaan verzorgen, en ze troosten met verkoeling na weer een dag in die loeihete zon.
Jammer genoeg heeft het sinds dat moment elke dag keihard geregend.

2011-01-08T16:13:00.004+01:00

Baasje

In de zomer ben ik jaloers op ze, en dat weten ze. ’s Zomers hebben hondenbezitters zo’n licht onuitstaanbaar Centerparcs-air over zich. Zogenaamd nonchalant slenteren ze dan over het strand, waar ik doelloos lig te verschroeien terwijl zij spontaan, licht en luchtig met de hond in de branding dollen. Dat wil ik ook wel, maar zonder hond krijgt het dollen toch snel iets treurigs. En dus kijk ik afgunstig naar het zongebruinde baasje, met sterk ontwikkelde kuitspieren dankzij de dagelijkse wandelingen door fris geurende bossen, en registreer ik weemoedig het idyllische plaatje wanneer de trouwe viervoeter zijn kop goedmoedig te rusten legt op de benen van de baas wanneer die zich in het warme zand heeft neergelaten. Niet voor lang natuurlijk, want al gauw trekken ze weer verder, een en al levenslustige blijheid.
Wanneer de eerste tekenen van de herfst zich voordoen, neemt mijn jaloezie altijd wat af. Als de eerste straffe noordooster van het jaar over het land giert, voel ik een licht gevoel van triomf: ik hoef lekker niet om zeven uur ’s morgens naar buiten om Nero te laten plassen. Dat overwinningsgevoel houdt meestal maar kort stand. Om precies te zijn: tot de eerstvolgende mooie herfstdag. Als ik dan buiten verveeld wat rondschuifel en al die blijmoedige baasjes door de schitterende herfstkleuren van het park zie struinen, met apporteertakken die de noordooster behulpzaam heeft afgerukt, zou ik een lief ding over hebben voor een beetje entertainment in de vorm van een hond. Zeker als ik al die liefdevolle blikken zie die de baasjes hun hond toewerpen.
Maar dan wordt het winter. Precies op tijd om in mij ieder verlangen naar een hond van welk merk dan ook krachtig te vernietigen. Ziet de hondenbezitter in december: niet langer spreekt hij warm over Rakker en Jack. De tedere blikken hebben plaatsgemaakt voor onverholen afschuw. Wel eens iemand een hond uit zien laten terwijl een mengsel van natte sneeuw, hagel en ijzel zich over hem uitstort? En dat de hond dan, nog even welwillend als in de zomer, rustig de tijd neemt om ook de zevende gele sneeuwpop te besnuffelen? Wie een keer zo’n tafereel heeft gezien, wil echt geen hond meer. Tot het lente wordt.

2010-11-21T19:00:00.000+01:00

Opruimen

Het is zover: ik ga opruimen. En wel nu. Daadkrachtig ga ik met een rol vuilniszakken onder de arm naar zolder. Want daar bevindt zich het middelpunt van alle ellende: mijn zooi. Ik heb er dozen vol van en ben er erg aan gehecht. Al een paar keer is de collectie, in een steeds groeiend aantal dozen, met me meeverhuisd. Ik denk namelijk altijd niet zonder te kunnen. Tot het moment dat alles weer opeengestapeld in een hoekje van mijn nieuwe zolder staat: dan kijk ik er niet meer naar om. Maar nu is het afgelopen.
Enthousiast begin ik wat verhuisdozen van elkaar te trekken totdat de zolder eruit ziet alsof er een oorlog heeft gewoed. En dan zitten alle dozen nog dicht. Dit is mijn moedeloze moment: al die dozen vol met troep. Waar moet ik beginnen? Een beetje hulpeloos laat ik me op de grond zakken, m’n rug tegen het logeerbed. Ik zucht. Ik zucht nog eens. Dan hengel ik de dichtstbijzijnde doos met een voet naar me toe en trek ‘m open. Een enigszins muffe geur komt me tegemoet.
Ik werp een blik in de doos: allemaal papier. Ik sta op om een vuilniszak van de rol af te trekken: die ga ik in z’n geheel om de bovenkant van de doos vouwen, doos omkeren, klaar. Maar dan valt mijn oog ergens op. Is dat…? Nou ja, mijn ouwe rapporten! Wat grappig. Ik laat de vuilniszakken nog even liggen en ga in kleermakerszit weer op de vloer zitten. Allemachtig, wat was ik een nerd. Een 9,3 voor wiskunde in 6 vwo. Dit moet ik bewaren, dan kan ik het aan mijn klassen laten zien: ‘Zo ziet een braaf rapport eruit.’ Ik trek alle rapporten uit de doos. Okee, ik ging opruimen, maar ik hoef toch niet álles weg te doen?
Ik grabbel nog een beetje in die eerste doos: schriften. Die kunnen wel gewoon weg. Wat staat er eigenlijk in? Ach kijk nou, een heel verhaal van mijn beste vriendin, over een van onze verliefdheidjes. Ik word er een beetje week van. Ik kijk nog even in de doos: mijn oude agenda’s. Zo leuk, met al die krabbels van vriendinnen erin. Hm. Ik gooi schriften en rapporten terug in de doos: als ik het geheel terugbreng naar maar één doos, ben ik ook hartstikke goed bezig.
Ik hengel naar doos twee en trek ‘m open. Knuffels, sommige enigszins gehavend. Weg ermee, denk ik. Maar tussen alle pluche ledematen staren twee ogen me verontwaardigd aan: Pinkie, het kleine roze beertje dat ik al sinds mijn vierde heb. ‘Méén je dat nou?’ vragen die ogen, licht verwijtend maar vooral verdrietig. In een reflex schud ik mijn hoofd: natuurlijk meen ik dit niet. Ik doe de doos dicht: twee dozen overhouden is ook niet slecht.
Het is niet dat ik niet achter mijn opruimplannen sta, maar op de een of andere manier gaat het met doos drie, vier, vijf en zes niet veel beter. Dat is trouwens ook niet zo erg: nu ik hier weer eens een middagje doorbreng, zie ik pas hoe groot de zolder eigenlijk is. Wat maken die paar doosjes dan uit?
Als ik alle dozen bekeken heb, kijk ik naar de score in de vuilniszak: twee gebroken fotolijstjes, een tekening die niet van mij is, een halve barbie en een gescheurde barbiejurk. De dozen stapel ik volgens een ingenieus systeem weer op. Zo, dat ruimt lekker op.

2010-11-02T20:36:00.001+01:00

De Blik

Hij houdt het midden tussen leedvermaak en medelijden, De Blik. Dertig leerlingen vuren ‘m op dit moment op me af. ‘God, daar staat ze weer met die boekies,’ stralen ze uit. Eens in de zoveel tijd sleep ik een stapel boeken uit mijn privécollectie mee naar mijn lokaal, om mijn leerlingen er warm voor te maken. Enthousiast wapper ik het boek in de lucht en vat het verhaal samen. Ik lees een pakkende passage voor en kijk dan afwachtend naar de klas. Een enkeling glimlacht bemoedigend. Er gaat een vinger de lucht in. ‘Ja?’ vraag ik gretig. ‘Is allemaal leuk mevrouw, maar hoeveel bladzijdes heeft het eigenlijk?’
Ik weet dat ik verloren heb, maar toch steek ik plichtsgetrouw mijn verhaal af over moeilijke dunne boekjes en toegankelijke dikke pillen. Maar zodra ik eens goed naar mijn leerlingen kijk, zie ik ‘m weer: De Blik.
Maar na de les komt er soms schoorvoetend iemand naar mijn bureau. Die werpt dan een schichtige blik op het boek dat ik net hartstochtelijk aangeprezen heb. De dapperen pakken het zelfs op en kijken quasi ongeïnteresseerd naar de flaptekst. Niels is zo’n dappere. Oftie ’t mag lenen, vraagmompelt hij. Dat mag natuurlijk.
In de weken erna komt Niels af en toe bij me. Hij kijkt dan licht gekweld. ‘Mevrouw,’ zucht hij, ‘ik vind het zó moeilijk.’ ‘Volhouden, jong,’ zeg ik, en hij vertrekt weer, mét boek. In alle hoekjes van de school kom ik Niels tegen met z’n boek. ‘Ik snap er echt níks van, mevrouw!’ roept hij me soms toe, maar hij blijft stug doorlezen.
Een maand later wacht ik Niels op in een klein spreekkamertje: hij komt zijn mondelinge examen Nederlandse literatuur doen. Na wat koetjes en kalfjes vraag ik hem naar het bewuste boek. Zijn gezicht licht helemaal op: het is het mooiste boek dat hij ooit gelezen heeft. Hij vertelt gevoelig over alle levens- en liefdeslessen die hij uit dit boek heeft gehaald. Ik ben er stil van. Voortaan denk ik aan Niels als ik De Blik krijg.

2010-10-26T17:21:00.002+02:00

Tim

Tim staat voor de deur en hij komt de wereld redden. Ik ken Tim niet, maar dat schijnt niet uit te maken want hij tutoyeert er lekker op los. Hij is ‘dus’ Tim en of ik wel weet dat ‘dit grappige flesje water’ het verschil kan maken voor een kind in een ontwikkelingsland? Ik beken dat ik het niet weet. Of Tim me dat dan even uit mag leggen? ‘Tsja,’ zeg ik, ‘Dat mag wel, maar ik kan je nu al vertellen dat je na afloop tóch m’n rekeningnummer niet krijgt.’ Tim blijft lachen, met het flesje nog steeds dapper op ooghoogte geheven. Hij snapt het best en hij waardeert mijn eerlijkheid.

Hij wil nog wel even weten of ik dan helemáál niks voor goede doelen doe. ‘Jawel hoor,’ zeg ik welwillend, ‘ik geef altijd geld aan collectanten.’ Tim staat eerst verheugd te knikken, maar vraagt dan enigszins vertwijfeld: ‘Maar ben je dan nergens lid van?’
‘Nou, nee,’ zeg ik.
Tims glimlach verdwijnt terstond. Hij zet grote ogen op. Op een geschokte toon roept hij: ‘Nou, dat heb ik nou écht nog nóóit gehoord!’ Hij kijkt erbij alsof ik hem zojuist bekend heb in mijn vrije tijd ontwikkelingskindjes te villen. Tim kijkt inmiddels zo ontzet dat ik spontaan aan mezelf begin te twijfelen. Ben ik dan zo’n onmens? Maar ik heb met al die collectes toch wel zeker 0,7 Jantje Beton-speelhuis gefinancierd. En onder de nieuwe dierenambulance zit toch zeker wel één velg van mij. Ach, weet die jongen veel. Hij moet toch wat roepen om mij dat flesje aan te smeren. Ik deug heus wel, besluit ik.

Maar Tim vindt van niet. ‘Nou já!’ stoot hij uit, ‘Wat is er mís met jou?’ Daar moet ik even over nadenken. Ik kijk weer even naar Tim, met z’n grappige water en z’n pruillip. Misschien heeft hij wel gelijk en mankeert er inderdaad wat aan me. Ik ben in ieder geval verschrikkelijk onbeleefd: ik gooi de deur in zijn gezicht dicht.

2010-10-16T13:33:00.001+02:00

Rodekool

Caissière is een boeiend beroep. De hele dag trekken er mensen aan me voorbij die allemaal een andere gebruiksaanwijzing hebben. Al snel ontdek ik een aantal groepen: de-kerel-met-de-kenau, de-dame-met-de-stinkhond, de-zwerver-met-het-bochtbier en de diepvriesvrijgezel.
Hoewel het redelijk gangbaar is om je een beetje neerbuigend uit te laten over het beroep van caissière, is het echt geen makkie. Zo vergt het behoorlijk wat van je incasseringsvermogen om dag in, dag uit dezelfde flauwe grappen en beledigingen aan te horen over klantenpassen, kortingen en zegels. Denk aan camping-Henk in z’n half dicht geknoopte C&A-overhemd: ‘Sonder segels hoef ik bij de vrouw niet aan te komen, wijffie’ of aan de pittige korte kapsels die je bijna over de kassa trekken omdat ‘de cola deze week in de aanbieding was, hoor, kijk maar in die folder van je’.
En toch, al zit er soms een zware dag tussen, echt boos word ik nooit van wat ik zie. Tot een van mijn vaste klantjes langskomt: het rodekoolkereltje. Elke zaterdagmorgen, zo rond een uur of negen, stapt hij kwiek de winkel in. Het is een klein, fragiel mannetje, met een glimmend gezicht waar het plezier vanaf spat. Hij heeft helblauwe ogen en altijd rode wangen. En elke zaterdag doet hij zijn boodschappen bij ons, altijd met twee vaste waarden: een pak jus d’orange en een pak rodekool met appeltjes uit de diepvries. En waar de meeste mensen de caissière amper een blik, laat staan een groet, waardig gunnen, heeft hij een vriendelijk woord voor mij. Afrekenen doet hij steeds bij mij, zelfs als ik een langere rij heb. Geduldig sluit hij aan en lacht me vast vriendelijk toe.
Maar vandaag niet. Vandaag schuifelt hij voorzichtig langs de band en zet met een pijnlijk gezicht de rodekool op de band. Zijn blik houdt hij op de grond gericht. Als hij dichterbij komt, zie ik pas waarom: z’n gezicht is bont en blauw. Het zit onder de bulten, blauwe plekken en schrammen en de normaal vrolijke ogen staan dof. Als ik voorzichtig vraag wat er is, legt hij zachtjes uit dat hij beroofd is. In elkaar geslagen op straat en van zijn portemonnee ontdaan. Ik ben er stil van, en hij ook. De kwieke tred en de gulle lach is hij voorgoed kwijt. En dat maakt me boos.

2010-09-03T16:04:00.001+02:00

Leiding geven

Mijn oma is 77 en heeft nog de dagelijkse leiding over een afdeling in een verzorgingstehuis. Dat valt nog niet mee, zelfs niet als ervaringsdeskundige, want die oudjes zijn echt niet zo meegaand als je zou denken. Eindeloos kunnen ze zeuren over de vorm, grootte en smaak van de aardappeltjes, die altijd te vroeg of te laat geserveerd worden. De groente is altijd verkeerd gekozen en nooit lekker. Zelfs het toetje deugt niet: dat kunnen ze zelf allemaal beter. Zodra ze weer thuis zijn bij hun echtgenoot, zullen ze het zelf even dunnetjes overdoen. Dat ze geen thuis meer hebben, laat staan die echtgenoot, wordt ze maar niet meer uitgelegd.
Mijn oma heeft het er maar druk mee. Laatst verkeerde een vrouwtje in de heilige overtuiging dat ze die dag jarig was. Alle andere bewoners mochten de gemeenschappelijke woonkamer niet meer in, en het dametje in kwestie klemde haar handen hartstochtelijk om de deurposten. Niemand mocht erin. Zij was de baas, beweerde ze, maar mijn oma wist wel beter. Op de gemeenschappelijke kalender liet ze de jarige zien dat ze helemaal niet jarig was. De rust keerde weer.
Een andere bewoonster bleef een keer hangen in een soort gedachtenloop: om de tien minuten deelde ze mee dat haar man haar zo kwam halen. Dan gingen ze samen even boodschappen doen en daarna ging ze koken. Roti, want dat maakte ze al jaren. En de kinderen vinden dat ook zo lekker. Vrolijk somde ze allerlei trucjes op om het eten nóg lekkerder te maken. Mijn oma probeerde steeds weer om haar tot de orde te roepen. ‘Maar jij hebt toch helemaal geen man meer?’ herhaalde ze trouw. ‘O ja,’ verzuchtte de vrouw, om in een somber gepeins te vervallen. Tot ze na tien minuten weer begon over haar man die haar zo kwam halen.
Ik heb mijn oma daar wel eens opgezocht, en dat is een bijzondere ervaring. Ze praat heel liefdevol over de bewoners, met een vleugje bezorgdheid voor wie dat nodig heeft. Één man zit de hele dag alleen maar te slapen in een stoel in de woonkamer. Soms schrikt hij wakker, stommelt overeind, loopt een rondje om de stoel en gaat dan weer zitten. Hij valt dan meteen weer in slaap. Als ik een tijdje naar hem en zijn bijzondere ritueeltje zit te kijken, stoot mijn oma me aan: ‘Sneu hè,’ zegt ze meelevend, ‘hij doet dat de hele dag. Elke dag. De enige afwisseling is linksom of rechtsom rond de stoel. Krijgt ook nooit bezoek. Echt sneu.’
Als het eten wordt gebracht door de keuken, is het de taak van mijn oma om de bewoners te helpen met opscheppen. Ze weet alles van iedereen:’Kijk Rinus, boontjes, die vind jij toch zo lekker? Hee, Toos, gebakken aardappeltjes vandaag!’ Het gebruikelijke gezuurpruim negeert ze vakkundig. Goedgemutst schept ze borden vol en brengt ze rond. Zelf schuift ze ook aan, dat is wel zo gezellig.
Hoewel sommige bewoners wel eens protesteren, heeft mijn oma de touwtjes stevig in handen. Zij zorgt ervoor dat alles op rolletjes loopt. De verpleging laat haar maar in die waan. Ze leggen het nog wel een keer uit als ze weer een heldere dag heeft.

2010-08-01T14:29:00.001+02:00

Buurman

Ik ben pas verhuisd, en bij mijn nieuwe huis horen een flinke voor- en achtertuin. Gelukkig zijn beide tuinen grotendeels gecultiveerd en kan ik dus met een gerust hart in de tuin zitten zonder voor altijd verloren te gaan in groen natuurgeweld. Maar toch: ik heb nu twee stukjes grond waarin van alles groeit, langzaam maar zeker richting de spuigaten. En soms betrap ik mezelf erop dat ik met een zorgelijk gezicht die groei sta te bekijken.

Dat is niet zonder reden. Bij mijn allereerste eigen huis hoorde namelijk ook een tuin. En niet zomaar een tuin: een schier oneindige lap grasveld strekte zich uit tot bijna buiten mijn blikveld. Ik was verrukt toen ik die tuin voor het eerst zag. Talloze visioenen van ontbijtjes op een zonovergoten terras schoten door mijn gedachten. Toen ik anderhalf jaar later weer ging verhuizen, stond het onkruid letterlijk tot okselhoogte. Mijn tuin was een ondoordringbare jungle geworden. Ik heb er hooguit twee keer gezeten. Tijdens het puinruimen trof ik wezens aan van onvoorstelbare groottes die volgens mij nog in geen enkele natuurgids zijn geregistreerd.

En nu sta ik dus regelmatig met een moeilijk gezicht naar allerlei groen te staren en me af te vragen wat mag blijven, en in welke vorm, en wat ik mag verwijderen. Ik weet nog net zoveel van tuinieren als in mijn eerste huis en ik voel me enigszins verloren.
Gelukkig kreeg ik bij dit nieuwe huis ook een nieuwe buurman: een vriendelijke oude man die vroeger een eigen bloemenzaak had. Glimlachend bekijkt hij mijn wanhopige gezicht.
‘Wat ga je doen?’ vraagt hij, als ik met de moed der wanhoop met een tuinschaar de tuin inwandel.
‘Ik heb werkelijk géén idee,’ beken ik, en hij barst in lachen uit. En dan komt het: hij geeft tips en trucs. Met mijn vers aangeschafte tuingereedschap knip en snoei ik en vanonder een laag puinhoop komt langzaam iets tevoorschijn dat lijkt op een heuse hortensia. De buurman kijkt tevreden en in de daarop volgende dagen geeft hij vanachter het heggetje dat ons scheidt allerlei vaderlijke adviezen over wieden en voeden.

Ik krijg de smaak te pakken. Onder de bezielende leiding van de buurman begeef ik mij steeds zekerder in de wereld die mijn tuin heet. Ik verpot planten en snoei struiken tot het zweet me over de rug loopt. Onkruid, trouw aangewezen door de buurman, ruk ik genadeloos uit de grond. Met een ongekende geestdrift stort ik me op alles wat lijkt op een plant. Uiteindelijk beland ik bij een fors plantachtig verschijnsel dat mij, zelfs met mijn nieuw opgedane kennis, voor een raadsel stelt. Wat is het en wat moet ik ermee? Ik kijk over de heg. Daar staat de buurman.
‘Zo, en wat moet ik hiermee doen?’ vraag ik werklustig, en ik kijk al hoopvol naar mijn verzameling middeltjes en instrumentjes waarmee ik al wonderen heb verricht.
‘Weggooien,’ grinnikt hij, ‘die is hártstikke dood’.

2010-07-28T21:12:00.001+02:00

De roze wolk

Na het aanzoek stapt menigeen op een grote roze wolk met het voornemen daar enige tijd te verblijven. Je droomt met je lief van jurken, pakken, bloemen en old-timers en hoopt dat die voorpret eeuwig zal voortduren. Maar in het traditiegebonden fenomeen ‘huwelijk’ is er één traditie die je pas leert kennen wanneer je ertegenaan loopt: vrienden en familie dienen goedbedoelde tips uit te delen wanneer jij je met je blije verloofdhoofd in hun nabijheid durft te vertonen. Wees gewaarschuwd: jouw dikke vette roze wolk blijkt niet meer dan een neveltje wanneer de adviessluizen open gaan.

Wanneer je je ouders stralend op de hoogte hebt gesteld van het goede nieuws, en de feestelijkheden rond je aankondiging zijn bedaard, komt de eerste bries opzetten: ‘Zo, dan mag je wel gaan sparen,’ kondigt pa aan. Niet-begrijpend knipper je even met je ogen. Sparen? Net had je het nog over taft, chiffon en tule!
‘Jaja, dat kost een lieve duit,’ vult je moeder aan, terwijl ze de chocolaatjes nog eens rond laat gaan. Ontzet kijk je naar je aanstaande. Het chocolaatje smaakt maar matig. O ja: geld.

De wind trekt aan bij je getrouwde vrienden. ‘Hartstikke leuk! Gefeliciteerd,’ reageren zij enthousiast, en jij positioneert je weer wat steviger op je wolk. ‘Maar wát een geregel hè?’ vervolgen ze. Je werpt een vragende blik naar je lief, verward kijkt die terug. Geregel, weet jij daar wat van?
‘Ach ja,’ verzuchten ze, ‘de notaris, ondertrouw, de getuigen, het draaiboek, de ceremoniemeester, de versiering, de fotograaf, het menu, de corsages, de tafelschikking, het toetje, de speeches… En dan heb je nog niet de helft. Wat een gedoe was dat toen allemaal,’ en blikken van verstandhouding vliegen over en weer. Je wankelt op je wolk.

Op de koffie bij oma voel je de eerste spetters. ‘Fijn hoor, kind. En weet je al wat je met tante Hennie doet?’ ‘Nou, niks,’ denk jij en wendt je weer tot oma’s appeltaart. ‘Want als je Hennie niet uitnodigt, krijg je natuurlijk Johan op je dak,’ constateert oma fijnzinnig. In een flits schieten allerlei familieverbanden door je hoofd. Nu ze het zo zegt: je moeder combineert niet zo goed met de tante van je vader. En oom Theodoor kan absoluut niet door een deur met oom Hans. En dat is dan alleen nog maar jouw familie. Vanuit je ooghoeken zie je dat ook je lief voor zijn geestesoog stambomen zit te tekenen. Zijn tekening is weinig fraaier dan de jouwe.

Het begint door te regenen wanneer je de ouders van de bruidskindjes spreekt. Bruidskindjes komen er natuurlijk, want wat is er leuker dan zo’n ukkie dat met een mandje rozenblaadjes voor jullie uithuppelt? Niets zo vertederend als een dreumes met een ringenkussen.
‘We zijn vereerd,’ zegt moeders, en een traan welt op in haar ooghoek. Vader kijkt apetrots naar zijn uitverkoren spruit.
‘En hij heeft al ervaring,’ merkt hij snedig op.
‘Inderdaad,’ bevestigt mam, ‘Bij de bruiloft van Mark en Janine. Ik vind het echt zó leuk dat jullie Bram als bruidsjonker nemen. Dan trek ik ‘m weer zo’n mooi outfitje aan, met echte herenschoentjes, en z’n haartjes doe ik…’ en geestdriftig ratelt ze verder. Jij luistert niet meer en kijkt ongelovig naar je lief. De bruiloft van Mark en Janine: legendarisch vanwege het kleine krijsende demoontje dat er met de ringen vandoor ging.

Wanneer oom Theodoor jullie subtiel wijst op het feit dat het ook in juli gewoon pijpestelen kan regenen, ‘en dan sta je daar in je natte apenpakkie, haha’, is het gedaan met je roze wolk. Een donkere wolk komt met veel gerommel en geflits aandrijven. ‘Wat hebben we gedaan?’ denken jullie, ’s avonds in het pre-echtelijke bed, en jullie zuchten nog eens diep.
‘Allemachtig,’ zegt je lief.
‘Zeg dat wel,’ verzucht jij.
‘Maar we gaan toch maar mooi trouwen.’
De roze wolk is prompt in volle glorie hersteld.

2010-07-28T19:32:00.002+02:00

De ontmoeting

Voordat er getrouwd gaat worden, moet je eerst nog even het mens van je dromen vinden. Gelukkig kan dat tegenwoordig op allerlei manieren. Zo kun je speeddatend dertig huwelijkskandidaten in een uur ontmoeten, en ook internetdaten kent de laatste jaren een nietsontziende opmars. Lange tijd droeg dat een taboe met zich mee. Koppels die elkaar via een datingsite hebben leren kennen, kwamen daar vaak pas na lang doorvragen en enige dreiging voor uit. Ze vreesden de vraag waar en hoe ze elkaar hebben ontmoet. Als hij dan toch viel, werd er vaak wat ongemakkelijk op de stoel geschuifeld. Een lichte blos trok over de wangen.
‘Ehm, tja’ kuchte dan de een.
‘Het is misschien niet zo heel spannend ofzo,’ mompelde de ander.
‘Dat maakt toch niet uit, joh!’ riep het gehoor enthousiast.
Het koppel keek elkaar hulpeloos aan.
‘Nouja, ik had me dus voor de gein ‘ns een keer ingeschreven op zo’n site, weet je wel,’ bekende hij schoorvoetend.
‘Tja, en heel grappig: ik dus ook,’ vulde zij aan.
Het publiek wisselde een paar nauwelijks waarneembare blikken.
‘Dus ik zag haar foto, en die was leuk!’ zei hij. ‘Maar het ging me natuurlijk vooral om de tekst die erbij stond,’ haastte hij zich te zeggen.
‘Dus hij mailde, en ik mailde terug, en toen hij weer, en het klikte gewoon zó goed. En nou ja, nu zitten we dus hier hè,’ raffelde zij het geheel zichtbaar opgelucht af.
Het publiek bleef dan enigszins gedesillusioneerd stil. Wanneer het pijnlijk dreigde te worden, zei er eentje vergoelijkend: ‘Ja, dat kan natuurlijk ook hè. Nou, leuk.’ In rap tempo werden de glazen gevuld en begon er iemand over het weer.

Dat taboe is niet meer. Internetdaten is de normaalste zaak van de wereld geworden. Tegenwoordig heb je als stel eerder een probleem als je elkaar níet via internet hebt leren kennen. De digitale wereld is dé plek om je levenspartner uit te zoeken. Een ouderwetsche kroegontmoeting wordt langzamerhand iets voor dinosauriërs zonder computerskills. In de moderne huwelijksmarkt gaat het meer zo:
‘Hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen?’ vraagt iemand dan.
‘We waren bij een concert en raakten aan de praat,’ zeg jij.
Je ziet de wenkbrauwen van je gesprekspartner licht trekken.
‘Hmhm,’ humt hij aarzelend, ‘en toen mailadressen uitgewisseld zeker?’
‘Nee,’ zegt je lief in alle onschuld, ‘wel telefoonnummers. En toen gebeld om een keer af te spreken.’
‘En na die eerste date volop mailen natuurlijk?’ probeert hij nog.
‘Eigenlijk niet, we hebben gewoon nog ‘ns afgesproken en tja, nu zitten we dus hier hè,’ besluit je jullie ontmoetingsgeschiedenis.
Even blijft het stil.
‘Ja, dat kan natuurlijk ook hè... Jij nog een wijntje?’
En tegen je lief: ‘Wat een rotweer hè?’

2010-06-13T12:11:00.001+02:00

Bram

Hij heet Bram. Al twee jaar heb ik hem in de klas en al twee jaar heb ik mijn handen vol aan hem. Als iedereen stil aan het werk is, roept Bram hard door de klas ‘Zooo, wat is het stil joh!’ en geeft daarmee meteen het sein voor de rest om hun concentratie te laten varen. In een discussie met mij wil hij altijd het laatste woord, dat hij dan liefst verongelijkt tegen z’n buurman mompelt. Als iemand z’n tas kwijt is, kan ik er blind op vertrouwen dat hij erachter zit. Tijdens instructies zit hij met zijn handen onder de tafel te sms’en. Mijn gesprekken met Bram zijn meestal behoorlijk eenzijdig en beperken zich tot: ‘Hou op’, ‘Doe dat weg’, ‘Blijf af’ en ‘Geef terug’. Kortom: ik word een beetje moe van Bram.
Dolblij ben ik dan ook dat Bram dit jaar examen doet, want dat betekent dat ik volgend jaar hoe dan ook Bram-vrij ben. Hij kan zich al zijn fratsen namelijk veroorloven omdat hij naast irritant ook razend intelligent is.
Gek genoeg lijkt Bram daar zelf niet zo op te vertrouwen. In de weken voor het examen zie ik hem langzaam zijn branie kwijtraken. Waar hij vroeger bijna met een stok mijn lokaal ingejaagd moest worden, staat hij nu ineens spontaan in de deuropening met een lijstje vragen in zijn hand. En of ik misschien nog een oefenexamen van hem wil nakijken. Of hij me nog wat vragen mag mailen in aanloop naar het examen. Verbijsterd stem ik toe en kijk zijn werk na. Hij doet het prima, maar dat stelt hem niet gerust.
In de examenzaal eist Bram volledige stilte en opperste concentratie van zijn klasgenoten. Wanneer iemand een blikje frisdrank opentrekt, kijkt hij met een diepe zucht op van zijn werk, werpt een boze blik naar de dader en rolt nadrukkelijk met zijn ogen.
In de weken na het examen loopt Bram nog regelmatig door de school om zijn docenten te vragen een tipje van de sluier op te lichten. Nee, hij hoeft geen puntenaantallen te weten, maar nou ja, nu hij hier toch is, kan ik misschien wel vertellen of het zo’n beetje in de buurt van een voldoende was. Dat kan ik toch wel zeggen? Toch?
Bram slaagt glansrijk. In een mooi nieuw pak, mét stropdas, komt hij op de avond van de diploma-uitreiking de school binnen. Zijn trotse ouders loost hij al snel bij de koffie met koek, zelf schiet hij naar zijn vrienden die, ook in pak, in hun vertrouwde hoekje staan. Wanneer de uitreiking begint, gaan ze samen naar binnen.
Het hoofd van de havo-afdeling heeft voor iedere leerling een persoonlijk praatje, compleet met anekdotes die door docenten zijn aangeleverd. Bram luistert geïnteresseerd en grinnikt af en toe om een herkenbare situatie. Maar Brams achternaam begint met een V, en dat betekent dat hij pas als een van de laatsten aan de beurt is. Zo rond de L is zijn geduld schijnbaar op. Als ik de aula rondkijk op zoek naar mijn leerlingen, zie ik Bram pas in tweede instantie zitten. Hij zit een beetje voorovergebogen. Ik wring me in een bochtje om te zien wat er is. Onwillekeurig moet ik lachen: Bram zit te sms’en.

2010-05-26T22:11:00.001+02:00

Zweten
Met zweethandjes wacht ik ze op, die eerste dag: havo 4. Ze komen al gauw, en met hen de inhoud van alle plantenbakken op de gang. Binnen 10 seconden ligt mijn lokaal, met de door mij zo zorgvuldig geschikte tafeltjes, vol met potgrond en stukjes van wat eens een grote varen was. Temidden van deze puinhoop: dertig joelende pubers met geen enkel oog voor mijn benauwde blikken.
De rest van het jaar wordt het iets beter, maar niet veel. De plantenbakvulling blijft weliswaar waar die hoort, maar niet zelden sta ik als een roepende in de woestijn mijn boodschap over ’t Kofschip te prediken, terwijl mijn klassen ondersteboven en achterstevoren hun sociale contacten bijhouden.
Proberen een aantekening te geven is een vorm van zelfkastijding. Niemand heeft een schrift, dus er ontstaat een hels lawaai waarin iedereen een blaadje probeert te bemachtigen. Na vijf minuten is dat gelukt.
‘Misschien is een pen ook wel handig,’ merk ik zuur op en ik heb meteen spijt.
‘Dennis! Geef mij een pen, jongen!’ gilt Rafaël. En om hem heen doet de rest van de klas hetzelfde.
‘Hee, doe eens zachter joh!’ corrigeer ik, maar ik kan Dennis niet overstemmen die brult dat Rafaël ‘een sneue pauper is die zelf een pen moet kopen, ja toch?’
Wanneer ik weer eens verzeild ben geraakt in een kansloze poging tot orde houden, heb ik visioenen van brugklassen. Die heb ik wel eens mogen aanschouwen. Dat zijn oases van rust waar ik al mijn kennis eindeloos kan spuien. Rijen van brave kindertjes die als gewillige sponsjes mijn wijsheid op zullen nemen. Ik werp nog eens een blik op mijn losgeslagen clubje zestienjarigen. Een koninkrijk voor een brugklas.
Een jaar later. Op het rooster zie ik dat ik ben gezegend met een brugklas. Met zweethandjes wacht ik ze op, de eerste dag. Ze komen al gauw, en er gebeurt niks. Uiterst kalm lopen ze naar een tafeltje en nemen plaats. De armen netjes over elkaar. En ze wachten af. Doodstil. Eenmaal van de verrassing bekomen begin ik enthousiast te vertellen over alles wat ik ze ga leren en waarom. In alle rust doe ik mijn verhaal en alle aantekeningen worden zonder morren overgenomen in hagelnieuwe schriftjes waarvan iedere leerling er minstens drie bij zich heeft. Iedereen heeft ook een pen die werkte. En ik zeg ‘Werk’, en ze werken, en ik zie dat het goed is.
Ik neem plaats achter mijn bureau en kijk naar de zwoegende kinderkopjes. Plichtsgetrouw zitten ze te schrijven. Ik neem dit moment diep in me op. Ik heb alles wat ik me tijdens die verschrikkelijke havo4-episodes had gewenst. En ik verveel me kapot.

2010-05-11T16:07:00.000+02:00

Vandaag in 'De Pers' een column van mijn hand!

http://www.depers.nl/cultuur/477796/Lezerscolumn-Daadkracht.html

2010-04-05T11:43:00.001+02:00

Lauw bier

Lauw bier is een belangrijke schakel in de evolutietheorie. Denk maar aan iemand die op zijn feestje lauw bier serveert. Diegene geeft daarmee een signaal af: leuk dat jullie er zijn, maar ook weer niet zo leuk dat ik even de moeite heb genomen om het bier koud te zetten. Jij als bezoeker trekt je conclusies; het volgende partijtje wordt al minder drukbezocht en de gastheer eindigt tenslotte oud, vereenzaamd en vooral kinderloos achter een vettig glas lauw bier. Evolutionair dus geen succesverhaal.
Stel je nu een getrouwde man voor met een kantoorbaan. Niks wereldschokkends, gewoon elke dag een half uurtje forenzen naar een onbeduidend bureautje met een oncomfortabele stoel. Meneer heeft “zo’n dag” achter de rug en nu zit hij ein-de-lijk in de auto op weg naar huis. Naar zachte tuinkussens. Naar zijn echtgenote. Het is een stralend zonnige dag, maar hij geniet er niet van, omdat hij ooit in een vlaag van verstandsverbijstering heeft besloten geen airco nodig te hebben ‘voor die paar Nederlandse warme dagen per jaar’. Zwetend knijpt hij zijn ogen dicht tegen de zon. Zijn handen plakken aan het stuur. Hij snakt werkelijk naar een ijskoud biertje. Hij voelt het koolzuur al zachtjes zijn gehemelte kietelen.
Thuisgekomen echter, blijkt dat de wederhelft het bier wel heeft aangeschaft, maar niet heeft koud gezet. ‘Ik was tiramisu aan het maken, schat,’ roept ze ter verontschuldiging. Langzaam laat de man deze schijnbaar onschuldige mededeling tot zich doordringen. Wel tiramisu. Geen koud bier. Deze vrouw verliest onmiddellijk haar evolutionaire aantrekkingskracht: wie plant zich voort met een vrouw die het bier niet koud zet? Deze vrouw eindigt gescheiden met zeven katten en een koelkast vol tiramisu in een tweekamerwoning in een prachtwijk. Een zo’n biertje kan een leven maken of breken: onderschat nooit het belang van lauw bier.

2010-02-12T18:07:00.001+01:00

Lieden,

Ik heb wel eens verhalen gehoord over wat het ouderschap met je doet. Die vond ik altijd nogal overdreven en behoorlijk zweverig. ‘Het doet wat met je’ en ‘Als je je kindje voor de eerste keer ziet, komt er zoveel bij je los’. Ach ja, het zal wel, dacht ik dan altijd. Maar nu is alles anders. Ineens snap ik al die gevoelens en kan ik het bevestigen: het is een ongekende sensatie en iedereen moet! het! zien! Of, in mijn geval dan, kopen.
Want jawel: mijn boek is uit. Voor 12,95 kun jij je culturele bezittingen uitbreiden met mijn letterkundige borelingen. Uiteraard kan het mijns inziens in geen enkele zichzelf respecterende of door eigenaren gerespecteerde boekenkast ontbreken. Bovendien kan ik me niet voorstellen dat je het geesteskind van deze trotse ouder keihard af zou wijzen.
Er zijn verschillende manieren om mijn boek in je bezit te krijgen. Zo zou het erg handig zijn als je in eerste instantie mij benadert: ik heb een aantal exemplaren voor de verkoop thuis en ik wil niet eindigen als een zielige oude vrouw die mijmerend over ‘vroeger toen mijn eerste boek…’ uitkijkt op haar boekenkast waarin 23 exemplaren van het boek in kwestie staan te verstoffen. Daarnaast kun je het boek bestellen via www.boekscout.nl:http://www.boekscout.nl/html/boek.asp?id=1266 . Tot slot, en dit is een gansch toffe optie, kun je het met behulp van isbn-nummer 978-94-6089-384-1 bestellen in de boekhandel. Vergeet het niet te filmen als je dat doet: lijkt me egostreeltechnisch gezien erg lekker. Ik zie de recordbrekende verkoopcijfers graag tegemoet.

Gegroet,
Uw Tink.

2010-01-15T18:15:00.001+01:00

Tink te koop!

Het is heusch, het is waarachtig: binnen afzienbare tijd kan iedereen mij voor een paar euro's in de kast uitstallen! Uiteraard kom ik niet hoogstpersoonlijk bij iedereen op een boekenplank liggen, en al helemaal niet voor een paar euro, maar mijn boek (zie hoe subtiel ik dit gegeven in de tekst verwerk) is wel een sloerie en vleit zich graag neder in jouw Billy.
Mijn boek? Mijn boek! (Een selectie uit) Mijn columns worden door boekscout.nl uitgegeven en als het hele gebeuren van contracten opsturen en covers ontwerpen achter de rug is, kan je mijn hersenspinsels in het handzame formaat van 20 bij 12,5 altijd met je meedragen. (Om eruit te citeren op avonden dat je je gansche netwerk om je heen verzameld hebt, bij voorkeur.) Hoe kickuh is dat, al zeg ik het zelf ? Te zijner tijd, dat wil zeggen: ten tijde van daadwerkelijk verschijnen, (wat wil zeggen: over een maand of drie) schrijf ik nog een keer zo'n vieze egopost als deze, met een subtiele koop-mijn-boek-internetlink erbij.

Uw Tink

PS: Iemand al zin in het boekenbal?

2009-05-20T17:33:00.000+02:00

De truc met de knieschijf

Mijn habitat is van alle gemakken voorzien: er is een zwembad, een bioscoop, een enorme hoeveelheid scholen en een zeer degelijk ontwikkeld winkelcentrum. Op verschillende plaatsen kun je buitengewoon goed eten en na het eten kun je op de fiets naar huis met de redelijke zekerheid dat die fiets jouw bezit blijft tijdens de tocht naar huis. Er zijn hier 3 metrostations voor het geval je de gedachte ontwikkelt dat Rotterdam de plaats om te zijn is. Naast een van die metrostations ligt ons ziekenhuis: een heleboel ellende verspreid over een heleboel vierkante meters.
Dat ziekenhuis is een doorn in mijn oog, wat zorgwekkend is, omdat waarschijnlijk zelfs de beste chirurg die er rondloopt nog niet in staat zou zijn om die doorn te verwijderen zonder dat de rest van mijn leven danig verkort wordt. Als ik op de drempel van dit ziekenhuis aangereden zou worden door een Hummer, wil ik alsnog naar een ander hospitaal. Zelfs als ik na een dergelijke terugkopactie naar het Rotterdamse EMC zou moeten fietsen op een stationsfiets met 2 lekke banden, zou ik mijn kansen hoger inschatten dan wanneer ik de drempel van het Ruwaard oversteek met de intentie daar beter van te worden. Het Ruwaard is een verschrikkelijke instantie.

Testcase: laat jezelf even van de trap stuiteren op een moment dat je gewoon niks beters te doen hebt. Niks te drastisch met tipsalto’s en zulks, maar gewoon een goeie schuiver tot zo’n beetje de zevende tree van boven. Doe dat op een zondagmiddag, zodat de kansen dat je niet naar je eigen huisarts kan danig vergroot worden. Bel na je buiteling de huisarts en constateer dat je inderdaad niet bij hem op bezoek mag. Laat je dan door je bezorgde wederhelft naar de huisartsenpost in, jawel, het Ruwaard rijden. Zoek de hippiedokter met het lange haar en de gekke bril en laat hem plaatsnemen op je voeten: dé perfecte positie om ‘ns lekker te gaan sjorren aan je knie die een wel erg raar origamitrucje heeft uitgevoerd door halverwege de trap onder je kont te eindigen. De dokter zal constateren dat je een paar verrekte kniebanden hebt: niks wat niet met een paracetamolletje (“Of een Ibuprofen, als het echt te gek wordt”) opgelost kan worden. Strompel, zonder krukken want je mankeert zo goed als niks, naar de auto en ga thuis op de bank met een moeilijk gezicht naar je knie zitten kijken. Merk vervolgens dat je knie wel erg mooi evolueert in een voetbal. Doe een poging tot slapen en evalueer ’s ochtends dat die poging kansloos mislukt is. Alarmeer dan je huisarts om hem te laten vaststellen dat een verrekte knieband niet bij machte is om jouw knie dit opgezwollen inferno van pijn en ellende te kunnen maken. Ga dus nog maar een keertje naar het Ruwaard.

Als je eenmaal binnen bent, want de dames die de hele dag alleen maar op het knopje ‘Open Deur’ hoeven te drukken hebben het nogal druk, neem je plaats in een van de comfortabele Gamma-rolstoelen. Okee: je moet 2,5 uur (‘Oja, we waren u een beetje vergeten’) wachten op een fotootje van je knie , die steeds meer pijn gaat doen door de oncomfortabele houding waarin je zit, maar gelukkig wordt er gezorgd voor vermaak: de kittige meisjesdokter rukt zonder enige vorm van verdoving, toelichting of privacy de vingers van je wachtende buurman weer even in de kom. Opgelost, anders nog iets?
Voor de foto word je in poses gegooid waarvan je meteen al weet dat je er niet op je voordeligst op komt te staan. Dat blijkt wel bij de uitslag, die je vrijwel onmiddellijk krijgt: jouw voetbalknie is ontstaan door een gebroken knieschijf, een diagnose die gelukkig nauwelijks afwijkt van het eerdere ‘knieband verrekt’.
Deze diagnose is echter allerminst reden tot actie: je wordt weer langs een muurtje van een hokje gerold, in die rotstoel, en krijgt de instructie daar te wachten ‘op mijn collega’. Die ene met die witte jas waarschijnlijk, zodat je precies weet naar wie je uit moet kijken.
Om te zorgen dat je je niet verveelt, leggen ze op de behandeltafel waar jij vrij uitzicht op hebt een lieve oude dame wiens pols onder jouw bezielende toezicht met drie man weer in het gareel wordt getrokken. Dat is op zich al heel gezellig als jij zit te wachten tot ze met jouw knie aan het knutselen slaan, maar het wordt vooral erg fijn als het vrouwtje hemeltergend aan het piepen slaat. Gelukkig wordt ze al gauw getroost door de arts die meedeelt dat ‘we nu effe lekker gaan gipsen’. Olee.

Uiteindelijk komt er een witte jas op crocs binnen, die ook al weet dat jouw knieschijf gebroken is, maar toch nog even een kruisverhoor op je loslaat en met ongekend enthousiasme diezelfde knieschijf ‘ns even weinig zachtzinnig bepotelt. Wees niet bang: even zal de angst je bekruipen dat je na een fout antwoord met een paracetamol naar huis gestuurd wordt, maar uiteindelijk zal ook dit kastje je naar een andere muur sturen waar weer ‘op mijn collega’ mag wachten.

Die collega, een grote menerendokter, komt dan uitgerekend op het moment dat jouw hulptroepen zich even naar buiten begaven voor een hoognodig telefoontje om alle wilde plannen die er waren te annuleren. Op de terugweg worden ze dusdanig gesaboteerd door diezelfde vervloekte deuropendames dat ze pas terugzijn als zelfs het gordijn al om je gesloten is.
De knieënarts in kwestie is kennelijk eerst afgewezen als cliniclown en toen maar dokter geworden: oud zeer dat overduidelijk doorsijpelt in alle flauwe grappen die hij maakt terwijl hij jouw knie nog wat verder in puin hengst. Wonder boven wonder weet hij een loopkoker, ik verzin het niet, om je been te fabrieken, waarna hij klaar is om gedag te zeggen. Hilarisch als hij is, groet hij je met een welgemeende ferme klap op je kapotte knie. Ha. Ha.
Op dit moment ben je al 5 uur in het ziekenhuis, voor welgeteld 1 foto en 1 loopkoker. Een matige score. De jolige orthopeed vraagt nog of je krukken wil hebben, maar die heb je al en voor de arts zijn daarmee alle verdere vervoersproblemen opgelost. Je hebt toch krukken? Tot doei dan, en hij neemt de pleitvaart. En dus ga je maar, in stilte op 1 blote knie dankend voor het feit dat je een auto hebt (1), waar je met je van enkel tot lies gegipste pootje inpast (2), en dat je ook nog iemand hebt om ‘m te besturen (3). Eenmaal thuis bestel je een traplift zodat je dit in ieder geval nooit meer hoeft mee te maken.

Samengevat: ga dit even uitproberen en laat me weten hoe het Ruwaard jou beviel.

2006-12-20T10:11:00.000+01:00

December made me to this

Liefjes, vriendjes, lieve vriendjes en andersoortige verwanten,

Gemiddeld één keer per jaar is het zo ver, en het is nu: december is gearriveerd en je bent een knappe als je haar weet te ontwijken. December is nogal een fanatieke tante namelijk, en ze schuwt geen middel om zichzelf aan je op te dringen: ze is er en derhalve zul je blij, vredig en vernikkeld zijn, verdeurie! Ach, laat ik niet te hard zijn voor december, ze zou zelf waarschijnlijk ook liever in juli langskomen. Stel je eens voor dat je één keer per jaar ergens bent, één keer, en dat je dan ter ere van je komst overal wordt doodgegooid met kribbes en kinderkoortjes (‘De Jammerende Juweeltjes’ uit Emmer Compascuum).

December heeft ook prima kanten: je sociale leven wordt door haar duidelijk en ongenadig in kaart gebracht. Ontvang jij post? Hoera, je hebt een leven. Haalt geen kartonnetje jouw deurmat en geen mailtje jouw inbox? Tja, jammer joh, trek je conclusies. Voor de duidelijkheid: als je dit mailtje zit te lezen, vlei jezelf dan niet meteen met de gedachte dat jij in de eerste categorie zit. Een zwaluw maakt geen zomer, zelfs niet in december.

Ik zal mezelf niet in een van de categorieën plaatsen, maar ik kan wel terloops noemen dat er al enig chemisch gekleurd en beglitterd papier voor mij in de brievenbus van mijn woning is bezorgd.

Dat brengt mij altijd op goede ideeën. Kerstkaartjes stralen liefde uit, zelfs al weet je dat 19 anderen exact hetzelfde exemplaar hebben ontvangen. Kerstkaartjes inspireren mij tot de gedachte: ‘Ik ook!’ In het kader van de kerstgedachte die december mij hardhandig door de strot heeft geperst, geloof ik in die maand heilig in het retourneren van gunsten: geef jij mij kartonnen liefde, dan geef ik de rest van de wereld ook wat warmte. Ik ga ook kerstkaarten schrijven!

Nee, natuurlijk niet. Ik ben belazerd. Ik ga heus niet, alleen om klefheid uit te dragen, Hallmark sponsoren en de wereld lastigvallen met mijn in haast gekrabbelde, ongeïnspireerde, en onleesbare hiëroglyfen. Nog los van het feit dat ik, zoals ik vorig jaar uitgebreid uiteengezet heb, absoluut zeker vergeet om die dingen op de post te doen als ik ze wél zou produceren.

Dus, waerde lezer, kies ik er wederom voor om het anders op te lossen. Leve de digitalisering van snelwegen, die mijn kerstwens voor jou mede mogelijk maakt. Want mijn gebrek aan sociaal talent als het om kerstkaarten gaat mag natuurlijk niet mijn warme gevoelens en beste wensen voor jou in de weg staan. Derhalve, om die reden en daarom wens ik je bij dezen via het smaak- en sfeervolle leesvenster van je emailprogramma gezellige kerstdagen en een knallende (wat een matige woordspeling) jaarwisseling. Sjieke methode? Neen. Gemeend? Jazeker.

Gegroet, en vrede op aarde!

Die-hard Tink-aanhang heeft bovenstaand relaas inmiddels al geruime tijd in de mailbox ontvangen.

2006-10-12T23:38:00.000+02:00

Jeuk

Ik ben eigenlijk een heel handzaam figuur, maar ik heb grenzen op de meest idiote gebieden die door een simpel detail overschreden kunnen worden. Let wel: de details wisselen per situatie. Ik hou niet van al mijn medemensen, niet van lammetjes en ook niet in het bijzonder van bloemen. Er zijn dingen die me op onverklaarbare wijze jeuk bezorgen. Figuurlijke jeuk. Dingen waar ik narrig van wordt.
Ik hou niet van blije mensen. Hou ik van vrolijke mensen? Jawel. Maar niet van mensen die alles leuk vinden. En lief. En knap. En dan met name zichzelf. Het zijn de types met een vastgespijkerde glimlach die jouw verhaal aandachtig knikkend aanhoren, want ze zijn zo sociaal vaardig, om het vervolgens dusdanig te verkrachten dat de clou van jouw leven eigenlijk neerkomt op de constatering dat die ander tot Jezus uitgeroepen dient te worden. Van die mensen met gebaartjes. Gebaartjes moeten eigenlijk wel dood, vind ik. En als dat niet lukt, dan de mensen die ze maken. Mensen die knikkend naar je luisteren met een hand onder hun kin, verdienen een bijl in diezelfde hand. Wapperende handen dienen verwijderd te worden.
Blije mensen vinden iedereen aardig en nemen nooit stelling in. Vanwege mijn aanleg voor het ontwikkelen van figuurlijke jeuk, kan ik me nogal eens ongenuanceerd uitlaten over mensen. Ik mag iemand of niet. Soms mag ik iemand een beetje, maar ik mag nooit iemand een beetje niet. En als ik je niet mag, vind ik je niet ‘vervelend’ of ‘niet zo aardig’. Dan vind ik je een heel onvriendelijk scheldwoord. Meerdere scheldwoorden als je zo erg bent dat m’n figuurlijke jeuk zowat letterlijk wordt. Ik zal niet zeggen dat die rechtlijnigheid te prijzen is, maar het is nog altijd beter dan de Troetelbeertjesinstelling dat je met iedereen door een deur wil kunnen. Of beter gezegd: ze willen het laten lijken alsof ze dat nastreven. Want: ook blije mensen kunnen een onbeschrijflijke hekel aan iemand hebben, maar dat zeggen ze niet. Blije mensen zullen nooit eens hartgrondig uitroepen: ‘’Allemachtig, wat een onvoorstelbaar KUTWIJF!’’ Maar ze denken het wel. En soms barst hun schone schijntje, en wordt dat zichtbaar. Gaat vaak ook samen met een gebaartje. Waar ik dan weer jeuk van krijg. Ik haat blije mensen.

2006-08-15T01:16:00.000+02:00

Meisje-meisje

Ik ben wel in de wieg gelegd als meisje, maar niet bepaald om meisje te zijn. Voor de duidelijkheid: neen, ik ben er niet eentje van het tuinbroekensoort. Het sandalenmerk. De hoera-zwembad-de-vrolijke-viking-bestaat-vijfentwintig-jaar-jubileum-longsleeve-in-broek-dragende orde. Voor- en achterkant zijn van elkaar te onderscheiden zonder kunstmatige aanwijzingen.
Ik heb geen last van obsessies over verkeerde geesten in gezonde lichamen, maar de modus ‘elegante dame’ zit simpelweg niet in mijn standaarduitvoering. Ik gebruik zelden make-up, niet eens zozeer uit principe, maar vooral omdat ik de kunst niet al te best versta. Vandaar dat ik me meestal beperk tot wat onschadelijke en bij voorkeur onzichtbare smeersels. Op een wilde dag trek ik de mascara uit de kast, maar dat gebeurt eigenlijk zo zelden dat ik gegarandeerd vergeet dat het erop zit als het er zit, wat regelmatig resulteert in een voorkomen dat het midden houdt tussen een indiaan en een panda.
Soms onderneem ik een ultieme poging om toch even vast te laten stellen dat ik wel degelijk een meisje ben: dat zijn de momenten dat mijn schaarse collectie rokjes wordt aangesproken. Helaas presteer ik het ook om juist in die situatie over drempels te struikelen en van stoelen te donderen. Het is een gave, denk ik.

De andere manier om mijn meisjesstatus te bevestigen is de omgang met het mannelijke deel van de wereldbevolking. Wat betreft de liefde ben ik net zo handig als op andere vlakken: op dit gebied beheers ik vooral de kansloze variant: vreemdgangers, mannen die überhaupt niet weten dat ik besta, mannen aan de andere kant van de planeet (okee: van Nederland) en bezette mannen. Hoe kanslozer de situatie, hoe groter de kans dat ik erin zit of heb gezeten.
Ik heb volgens mij geen extreem rare wensen wat betreft een geliefde, maar een of andere sadistische hogere macht schijnt te denken van wel. Mijn specialiteit zijn dan ook de mannen waar ik nog niet dood op, onder of naast gevonden wil worden, maar die ervan overtuigd zijn dat mijn leven beter wordt als ik het met hen deel. Subtypes hierin zijn de kleine man, de echt heel lelijke man, de man met plaat voor z’n hoofd en de domme man. Ik hoef niet per se een raketgeleerde, maar ik zou het erg waarderen als hij kon inzien dat een boek met meer dan honderd pagina’s niet per definitie eng is en ook leesbaar kan zijn als er geen plaatjes in staan. Ik vind het uitermate sexy als hij zinnen kan bouwen van meer dan vier woorden, en beseft dat Donald Duck niet de grootste literaire prestatie is van de afgelopen eeuwen.
Andersom kan ik me indenken dat een man hoopt op een dame die beter op hakken kan lopen dan hijzelf. Dat hij ervanuitgaat dat hij minder smeersels op z’n wastafel heeft staan dan ik; maar om dat waar te maken zou hij zelfs de tandpasta moeten verwijderen, en daar zit ik dan weer niet op te wachten. Waarschijnlijk hoopt hij dat ik mezelf charmant, elegant en probleemloos in de schoonfamilie weet te introduceren. Vrijwel uitgesloten.

Daar staat dan weer tegenover dat hij geen uren op me hoeft te wachten als er een buitenhuiselijke activiteit gepland staat. Dat ik tijdens een etentje geen calorieënlijst op m’n servetje krabbel. Dat ik meesterlijke boterkoeken weet te fabrieken…

En dat ik weet wat buitenspel is.

2006-05-29T02:54:00.000+02:00

Omdat ik niet kan babbelen.

Ik bladerde laatst in de Large en zag een shirt met de tekst: ‘’I’m not anti-social, I’m just not user friendly.’’ Het zou me op het lijf geschreven zijn als ze het shirt ook in mijn maat zouden verkopen. Dat doen ze helaas niet en daarom beken ik het hier maar: ik ben niet gebruiksvriendelijk. Daar kun je meer achter zoeken dan er achter te vinden valt. Ik ben geen wereldhatende feministische rooiboshippie, maar aan mijn vaardigheden op het gebied van intermenselijk contact valt te sleutelen. Mijn niet bestaande gebruiksvriendelijkheid komt eigenlijk op één ding neer:

Ik kan niet babbelen.

Mijn beeldscherm trekt bijna krom door de kracht waarmee jij nu je wenkbrauwen optrok, maar ik ben bloedserieus: ik kan het niet. Van die losse niks-aan-de-hand-praatjes met semi-bekenden: ik bak er niks van. Mensen uit de diepste krochten van mijn geheugenbanken kunnen niet rekenen op een goed gesprek als ze mij weer ‘ns tegenkomen.

Situatieschets: ik sta op de metro te wachten. Over het algemeen is dat een bezigheid die flink wat tijd vergt. In een ooghoek zie ik beweging en ik draai m’n hoofd een weinig. Ik zie: een oude klasgenote. Já-ren bij in de klas gezeten, maar in die tijd hooguit zes woorden mee gewisseld. Vond ik genoeg, vind ik nog steeds.
De voormalig klasgenote ziet mij ook en even is er de gewisselde blik. Op dat moment maak je de keuze: ga je erheen of niet? Voor mij is die keuze simpel: ik ga nooit. Omdat ik niet kan babbelen. Ik ga altijd voor het knikje, en als ik in een uitzonderlijk goede bui ben, zwaai ik even. Ik word dan ook altijd beroerd als ik zie dat de ander mijn knikje danwel zwaai opvat als een aanmoediging. Dat gebeurt meestal als ik na zo’n gebaar niet snel genoeg de andere kant op kijk. Dan komt zo iemand met een brede lach op je afgewaggeld, onderwijl uitroepend ‘’Heeee, hoe is het met jouuuuuu?’’ Ik word daar opstandig van; als het je zo interesseert hoe het met mij gaat, hadden we wel een regelmatig en prettig contact, denk ik dan. Maar ik antwoord altijd braaf ‘Goed,’ gevolgd door het obligate ‘En met jou?’ Niet omdat het me interesseert, overigens, maar omdat ik opvoeding heb genoten.

In de ergste gevallen, die mij helaas meestal feilloos weten te vinden, komt er dan een gigantisch verhaal over studies, banen, relaties, abortussen en sektelidmaatschappen. Doodsaai. Ik vraag me ook altijd af waarom ik alle persoonlijke hoogte- en dieptepunten door m’n strot geperst krijg van iemand die mijn achternaam nog niet zou weten als ze haar leven ermee kon redden. Ik knik altijd vriendelijk, terwijl ik sta te bedenken of het echt rampzalig zou zijn als ik een latere metro naar huis pak. (‘’Ja, ik zou met iemand anders reizen, maar die is er nog niet. Dus ik pak de volgende wel. Ja, doei ja. Doeiiii.’’)
Wanneer ik volledig op de hoogte ben gebracht van alle groepsverkrachtingen en zelfmoordpogingen die mijn oud-klasgenote heeft doorstaan in de afgelopen jaren, komt een gesprek dat met elke willekeurig gekozen vage bekende hetzelfde zal verlopen:
‘En wat doe jij tegenwoordig?’ Brede glimlach.
‘Ik studeer.’ Blik op de klok.
‘Wat?’ Brede glimlach.
‘Nederlands.’ Gerammel aan mobieltje.
‘Waar?’ Brede glimlach verliest aan kracht.
‘Leiden.’ Kleine buiging richting het spoor om te zien of de metro al in aantocht is.
‘Gaat dat goed?’ Hernieuwde hoop op een gesprek.
‘Ja.’ Wederom een blik op het stationsuurwerk.
‘O.’

Op een goede dag verdwijnt de oud-klasgenote zodra de metro is gearriveerd. Bij het instappen verliezen we elkaar, ‘Goh, jammer’, uit het oog en ik kan weer opgelucht ademhalen. Op slechte dagen, veruit in de meerderheid, komt ze naast me zitten. Gezellig. En dan komt de stilte. Die haat ik. Ik wil uit beleefdheid best iets vragen, maar alles wat ook maar enigszins interessant zou kunnen zijn, is me al tot in de kleinste details verteld. Ik heb heus wel gespreksstof, ergens, maar vermoedelijk niet van het soort dat de ander zou boeien, of, wat vaker het geval is: niet van het soort dat ik de ander aan z’n neus wil spijkeren. Beginnen over het weer gaat me zelfs in noodgevallen te ver. Dus zwijg ik. En met wat geluk degene naast me ook.
Op een rare manier mooi vind ik dan weer het moment van uitstappen, waarop je allebei zegt ‘Nou, ik zie je dan vast wel weer een keer hè?’, terwijl je allebei denkt ‘Maar allemachtig, ik hoop toch echt van niet.’

Also, heb jij met mij zo’n ontmoeting gehad op een station, in de bus, de metro, de trein, de kroeg? Dan weet je nu dat mijn knikje geen uitnodiging is, en dat jouw vierde buitenechtelijke kind me geen moer interesseert.

Was jij daarentegen iemand voor wie het knikje gevolgd werd door een werkelijke toenadering en openingsuitspraak mijnerzijds? Met jou kan ik ook niet babbelen. Ik kan het namelijk niet. Maar ik doe een poging voor je. Over de kwaliteit van zo’n poging kan ik helaas geen uitspraken doen.

2006-03-01T00:37:00.000+01:00

De Dreigende D van Dertig.

Dertig is niet fijn. In ‘de bladen’, zoals ze verdoezelend worden genoemd, is dertig worden een halszaak. Let wel: voor vrouwen. Mannen blijven immers altijd kind. (Jij vindt van niet? Ga ‘ns een uur babbelen met een vent die geveld is door een griepje.)
De vlotte, moderne carrièrevrouw van de 21e eeuw wil geen dertig meer worden, laat staan zijn. Waarom? Vooraanstaande vrouwwetenschappelijke tijdschriften als Viva weten het wel: de emancipatie heeft de verplichte kinderwens naar latere jaren verschoven. Verplicht? Jazeker. Waag het niet jezelf een vrouw te noemen als je niet verlangend uitkijkt naar de komst van een sirene die je zeven uur van je slaap per nacht, en zeventig jaar van je leven zal kosten.
Gemiddeld krijgt de Nederlandse vrouw tegenwoordig haar eerste kind als ze negenentwintig is. Dat houdt in: vlak voor je 30e begint er iets te rammelen, maar zodra je werkelijk dertig bent, hoort je biologische wekker te gaan loeien als een luchtalarm. En neen: deze wekker kent geen ‘snooze’. Voor degenen met een uitgestelde kinderwens, doemt de dertigersmuur dreigend op.
Daarnaast lijkt er een soort ongeschreven wet te zijn dat je als vrouwmens een mislukt geval bent wanneer je op je dertigste niet aan alle kanten aan kettingen ligt: een huis, een baan, een man, en een planning voor tenminste de komende tien jaar, met inbegrip van de kinderschare. Een man? Ja. Want zelfs de vrijheidspredikende bladen zetten onder de ‘Happy Single’-artikelen het mailadres van de geïnterviewden: leuke mannen mogen altijd reageren, namelijk. De leuke mannen die je niet nodig hebt om een goed leven te leiden, uiteraard.

Sla een willekeurig blad open in het tijdschriftenkot van een treinstation, en je zult het bovenstaande bevestigd zien. Maar: al die wekkers, klokken en verwachtingspatronen verklaren nog altijd niet: waarom bij dertig?

Ik ben geen psychologe en ik heb de mensenkennis van een stoepkrijtje. Maar ik heb als geen ander verstand van mezelf. En ik zeg: dertig is eng, omdat dertigers eng zijn, de regelbevestigende uitzonderingen daargelaten. Iedereen die ooit een dertiger in het wild heeft gezien (ik noem: in een kroeg, een restaurant, een bowlingcentrum), weet: ‘Zo wil ik nóóit zijn.’
Dertigers beheersen namelijk gezamenlijk één kunstje tot in perfectie: doen alsof ze geen dertigers zijn. Vooral groepen dertigers die uitgaan zijn het observeren waard. Een groep vrouwen van in de dertig bij elkaar in een openbare gelegenheid is een degradering van de mens. Ze zijn luidruchtig, drinken veel wijn, noemen elkaar ‘meisjes’, staan vooraan bij het karaokebeeldscherm en vinden het hilarisch om elkaar zo vals mogelijk te horen zingen. Het repertoire: ‘I will survive’, ‘It’s raining man’ en ‘Hit the road, Jack’. De polonaise is hun volksdans; misschien niet eens zo’n slechte keus, want op zichzelf aangewezen maken ze van de dansvloer een cabaretpodium.
Anderen hebben die neiging niet: kinderen kunnen nog niet eens tot dertig tellen en hebben dus geen idee. Tieners zijn jong en hebben de wereld aan hun voeten: die denken niet aan zoiets fossiels als dertigers. Twintigers zíjn het kunstje wat dertigers wíllen zijn. Living the life, zoals dat heet. Veertigers hebben de krampachtigheid laten varen. Zij weten: ik word ouder, en ook met L’Oreal valt daar niks meer aan te redden. Vijftigers zijn blij dat ze de vijftig gehaald hebben, getuige de (wanstaltige) poppen voor de deur en spandoeken aan viaducten. Iedereen boven de zestig mag wat mij betreft niet zeuren over ouderdom: alle kinderen die de tien jaar niet eens mochten halen, hadden met liefde jouw rollator door de Super geduwd.

Ik ben 21 en ik prijs mezelf gelukkig dat ik deze inzichten nu al heb: ik denk dat ik daardoor de verraderlijke dertigersmanie kan ontlopen. Immers: je vijand kennen, is ‘m verslaan. Maar! Wie weet welke geestelijke blinde vlekken optreden in de laatste weken van mijn twintigersbestaan.. Derhalve verzoek ik mijn dierbaren: wanneer ik een van bovenstaande neigingen ontwikkel:

Sluit me dan maar op tot ik 40 ben.

Kijk voor de gein ook ‘ns op www.dertigers.nl

2005-10-19T00:06:00.000+02:00

De jeugd van tegenwoordig
boekt alleen nog
op de snelweg

het broertje van
Tink

2005-08-09T22:55:00.000+02:00

Knieën

Toegeven dat je fout hebt gehandeld, is over het algemeen geen favoriete menselijke onderneming. Slechts zelden klinkt er een helder: ‘Sorry. Dat heb ik verkeerd gezien.’ En aangezien niets menselijks mij vreemd is, ben ook ik niet erg enthousiast in het erkennen van mijn misstappen.

Misschien is het wel daarom dat ik zo weinig zie in het Christelijk geloof zoals ik daar kennis mee heb gemaakt. Let wel: ik geloof in meer dan een zuiver stoffelijk bestaan op aarde met daarna een groot, zwart, niks. Ik weet niet of dat geloven is of een sterk staaltje wishful thinking. Ik ben mezelf in de afgelopen jaren wel dusdanig aardig gaan vinden dat ik het nog wel een eeuwigheidje of wat met mezelf kan uithouden, dus de gedachte dat het na zo’n jaar of 80 wel klaar is, vind ik niet erg aantrekkelijk. En een afscheid voorgoed van familie en vrienden, lijkt me een buitengewoon matig toekomstbeeld.
Het is dus niet zo dat ik zo’n overdreven rationalist ben, die niet in de ‘standaard’ God gelooft, omdat ik ‘m niet kan zien. Alsof ik daar behoefte aan zou hebben trouwens; Hij gaat al een aantal oneindigheden mee: ik stel me Hem eerder voor als een menselijk fossiel met een baard tot aan de Hemelpoort, dan als een sexy dertiger met een goed getrimd sikje en een smakelijk six-pack.

Een gevoelskwestie dus. En mijn gevoel druist in tegen de dingen die mij verteld zijn, ter meerdere eer en glorie van God Almachtig, die fijne vent die ook van míj houdt. Want hoewel het een sympathieke gast schijnt te zijn: een tolerante pappa is ie zeker niet. Negentig procent van de tijd ren je al excuses-aanbiedend achter Hem aan: ‘Sorry, ik ben slecht; sorry, ik ben zondig; ow, en ook nog sorry namens Eva, ze bedoelde het niet zo rot, overmacht enzo, maar dat kent U natuurlijk niet.’
Maar God vindt het niet erg dat je fouten maakt. God is immers liefde, en bij liefde hoort vergeving. Denk echter niet dat je er zo makkelijk vanaf komt. Vergeving is je zo geschonken, maar daarvoor ga je wel op je knieën, in ieder geval liedtekstgewijs. Je ligt aan Zijn voeten op Jouw knieën voornamelijk Heel Erg Dankbaar te zijn.

Maar knieën zijn niet gemaakt om op te liggen. Worden ze lelijk en vooral pijnlijk van.

Maar mijn nummertje wordt ook ooit getrokken. En misschien zit ik er faliekant naast. Is het Christelijk geloof wél de Weg, de Waarheid en het Leven. Dan zal ik mijn ongelijk moeten bekennen. En helder, kort en krachtig zal ik tot Hem spreken: ‘Sorry. Dat heb ik verkeerd gezien.’

Maar dan zijn mijn knieën nog wel heel.

2005-06-17T22:57:00.000+02:00

Zo gek ben ik op pubers

Naar aanleiding van De Geschiedenischen ende Historieën vanden Ouden Muilezel, en de bezorgde vragen hoe het dan in godsnaam met mij moet gaan als ik nog ouder wordt:

Als ik echt oud ben, sta ik met warrige haren compleet verwilderd tractaatjes uit te delen over het bestrijden van de Nieuwe Generatie. Wanhopig klamp ik willekeurige mensen aan, en met licht psychotische zenuwtrekjes vertel ik ze De Waarheid over Dat Tuig. Ik begin een eenmansguerrilla tegen Het Jonge Spul. En als ik nog ouder word, en ik sterf, zal er op mijn graf staan:

Hier ligt Tink,
vergeef me dat ik stink,
maar ik ben al een tijdje dood,
en ruik dus als beschimmeld brood.
Mijn leven heb ik geheel gewijd,
aan de eindeloze strijd,
tegen het jonge tuig dat hier loopt,
en dus nooit is verdwenen, al had ik dat gehoopt.
Ik ben nu dan wel een dode tang,
maar plak ook in de hemel pubers achter het behang.
En als zij mij zelfs daar gaan haten,
laat ik ze gerust maar blaten;
want al raken ze nog zo over de zeik,
ik ben nog steeds overtuigd van mijn gelijk.

2005-05-25T03:11:00.000+02:00

Hoi,

Eventjes, van mij uit naar jou toe, het volgende: als je hier komt gluren.. voel je vrij een berichtje achter te laten. Ik heb eigenlijk liever dat je een soort nobele verplichting voelt, gezien het feit dat mijn hersenspinsels voor iedere willekeurige lezer niets anders dan levensverrijkingen van onschatbare waarde kunnen zijn. Maar laat ik niet hard voor je zijn: ik kan ervoor open staan dat het opwellen van een moreel plichtsbesef misschien, of beter: waarschijnlijk, een op een utopie gebaseerde schijngebeurtenis in mijn psyche is. Dat geeft niet. Daar kan ik mee leren omgaan, zo zegt mijn therapeut.

Maar ook mijn kwetsbare geestesgesteldheid kent grenzen aan haar incasseringsvermogen. Vet pech voor de therapeut. Er komt ontegenzeggenlijk een punt dat er iets onherstelbaar beschadigd raakt. Net dat ene adertje springt. Dat ene zenuwtje het begeeft. Heus, dat komt. Laat ik het smaakvol 'mijn breekpunt' noemen. Mijn breekpunt is niet iets om naar uit te kijken, denk ik. Breken doet pijn namelijk. Daarnaast voorzie ik grote problemen voor de volksgezondheid, wanneer mijn breekpunt zich aandient.

Derhalve!

Benut de berichtjesachterlaatfunctie alhier ten volle! Mijn therapeut heeft namelijk ook gezegd dat de stemmetjes toenemen bij een voor mij groeiend gevoel tegen een granieten muur te ouwehoeren.

Kusjedoei!

2005-04-18T21:32:00.000+02:00

De Geschiedenischen ende Historieën vanden Ouden Muilezel

Soms vliegt het me ineens naar de keel: een nogal beklemmend gevoel dat nadrukkelijk doorseint: ik word oud. En dan niet op de gunstige ‘Ik-word-een-blije-kleinkinderrijke-vitale-tachtiger-manier’. Nee. Dat gevoel zegt: mijn denkwijze vertoont grote overeenkomsten met mensen die toch wel een aantal generaties van mijn eigen leeftijd afstaan. Zo’n generatie of drie.
Typisch is dat die gedachte nooit het positieve van ‘oud zijn’ beslaat; de levenswijsheid en de nuchtere ervaring die rampen reduceert tot probleempjes. Het gevoel dat ik denk als een oud wijf houdt in: ik zeur over nieuwerwetse woorden, die lelijke mode, het gebrek aan respect voor ouderen. En: ik zanik over kinderen die zich gedragen als volwassenen. Meisjes die geforceerd groot willen zijn. Dat zijn geen losse opmerkingen; meimerende overpeinzingen als ‘Och heden, het is me toch wat’. Nee. Ik steiger als een muilezel op speed. Een óude muilezel.

Jamaar… het is toch té erg? De gemiddelde Pabo-student stort zich tegenwoordig in het nachtleven, op hoop van zegen dat ie geen leerlingetje tegenkomt in z’n stamkroeg. En als het de student niet lukt de leerling te ontwijken, moet ie nog maar zien dat ie niet onder de tafel wordt gezopen door een grietje dat net de tafel van zeven heeft geleerd. Als je in de bovenbouw zit, drink je geen Fristi, shit, je weet toch?!
Het is nog niet eens zozeer verknipt als wel gênant. Tijdens mijn eigen uitgaansuitspattingen beland ik ook wel eens in een close encounter met zo’n vrouwtje dat waarschijnlijk nog bij mama in het paspoort bijgeschreven staat. De omgeving verkennend zie ik dan ineens zo’n exemplaar: meer ont- dan aangekleed, de breezer in bijpassende zuurstokkleur in de hand. Zware gevallen combineren dit met een Marlboro’tje. Light. Je moet er tenslotte niet dood van gaan.
Zwoel met de nog niet gevormde heupen draaiend, stuitert zoiets dan over de dansvloer, soms subtiel de v-hals verder naar beneden trekkend, teneinde nog beter te demonstreren dat er écht nog niks van betekenis groeit.

Ik zou er minder moeite mee hebben als de dametjes in kwestie alleen kwamen voor wat dansen en desnoods een breezer. Misschien is het alweer de invloed van mijn oude-wijven-psyche dat ik vind dat je als twaalfjarige op zaterdagnacht in je nest moet liggen. Dat kan. Tijden veranderen.
De tijd kan alleen nooit zodanig veranderen dat het normaal wordt dat meisjes van twaalf in stampvolle discotheken jongens af staan te likken. Zoenen is het amper te noemen, zo stumperig als dat gaat. De ogen wijd opengesperd, happend als een astmatische goudvis op het droge.

Daarom: dit is mijn oudewijven-s.o.s. Mijn noodoproep naar alle kleine meisjes. Blijf toch in jeezesvredesnaam klein tot je groot bent. Ga doordeweeks naar school, paardrijden op zaterdagmiddag en slapen op zaterdagavond. Als je zonodig je tong wil trainen, ga toonladders zingen. Voel je de behoefte aan een arm om je heen, ga extra zakgeld scoren bij oma. Oefen desnoods voor háár die toonladders.

Ik spreek uit ervaring:

Je kan je hele leven nog een oud wijf zijn.

2005-04-04T23:03:00.000+02:00

Voor haar

Zij kijkt uit naar groter worden,
Naar het leven, naar geluk,
Naar een eigen huis, met eigen borden,
En naar ‘trouwen met een lekker stuk’.

Ze kan het zich eindeloos verbeelden;
Het leukste leven van allemaal,
Wordt zonder meer het hare,
Háár leven wordt absoluut ideaal.

Van haar geen klacht over verdriet,
Pech komt in haar dictionair niet voor,
Zoiets lulligs als een scheiding,
“Dat gebeurt alleen maar prutsers hoor!”

Dromend over een liefde magisch,
En een leven razend intensief,
“Risico’s nemen is toch logisch,
en hoezo ben ik naïef?!”

Ik wil genoeg tegen haar zeggen,
Maar altijd laat ik haar begaan,
‘K zou tips geven en grenzen leggen,
Maar dan heb ík het straks gedaan…

Want als die nieuwe wereld daar is,
En verdriet tevoorschijn komt,
Zal zij zelf wel zien wat waar is,
Als pijn soms ook háár vreugd verstomt.

Mijn lieve meisje vol verlangen,
Een wilde nachtvlinder in spé,
Of misschien toch ‘n verlegen schoonheid,
Ik leef hartstochtelijk met haar mee.

2005-03-25T23:06:00.000+01:00

Voorwoord Cursus MSN Media Management Control

Geachte cursist(e),

Sinds het nieuwe mediafenomeen MSN Messenger van Microsoft de markt heeft veroverd, worden gebruikers over de hele wereld overgeleverd aan incompetente medegebruikers. Wij zijn ons er terdege van bewust dat deze prachtige communicatiemogelijkheid voor iedereen beschikbaar is en moet blijven. Contact en communicatie met de medemens zijn nu eenmaal onmisbaar voor een voorspoedige en goede ontwikkeling van het karakter. Daarom willen wij graag expliciet vermelden dat deze cursus níet is bedoeld om minder geraffineerde users af te schrikken of hun het gebruik van MSN te ontzeggen.
Echter, de praktijken die wij heden ten dage signaleren zijn dermate schrikbarend dat een spoedig en drastisch ingrijpen geen luxe maar een nóódzaak is.
Voorbeelden van angstwekkende dingen die de kop opsteken zijn, onder anderen, een buitengewoon lange, zinloze emoticonspam zonder achterliggende gedachte en een verkrachting van de Nederlandse taal die hart en ziel van de wáre taalgebruiker diep krenken.

Wanneer u dit voorwoord leest, betekent het dat u onze cursus aangeboden heeft gekregen van mensen die het beste met u voorhebben. In hun omgang met u via MSN hebben zij u waarschijnlijk meerdere malen betrapt op een van voornoemde gebruiksovertredingen, of op ander misbruik van de horizonverbredende functie MSN.
Wij willen u graag op het hart drukken dat deze cursus eerder uit liefde of vriendschappelijke gevoelens aan u wordt geschonken, dan uit haat of ergernis.
De aanbieders hebben hoogstwaarschijnlijk het beste met u voor. Immers: wanneer u uw bedenkelijke activiteiten op MSN voort zou zetten zonder dat iemand u op uw 'fouten' zou wijzen, zou dat op den duur een ernstige inkrimping van uw vrienden- en kennissenkring kunnen betekenen.

Wij wensen u veel succes met het doorlopen van ons cursusprogramma.

Met vriendelijke groet,

DMW
Presidente

KHND
Vice-Presidente

2004-10-22T23:06:00.000+02:00

Uitnodiging.

Aanstaande zaterdag, dat is dus de komende zaterdag.
Natuurlijk niet verleden week zaterdag, want die is al geweest, anders sta je verleden week de hele tijd te wachten op iets dat niet eens komen gaat. Dat kan ook niet, want dan is het verleden week zaterdag.
Niet te verwarren met zaterdag over een week, dus na komende zaterdag.
Dus hou in de gaten dat we het wel allebei over dezelfde zaterdag hebben. Dat is dus de komende zaterdag (en niet die andere zaterdagen, zoals die van verleden week en de komende komende weken)
Maar goed, deze zaterdag dus, de komende zaterdag ofwel de aanstaande, dat wil zeggen ZATERDAG a.s. dat is: de 15e van de derde maand van het derde jaar van het derde millennium (en dan geteld vanaf het jaar nul, zeg maar: toen Christus (dat jong in die kribbe) geboren werd, in een stal, in Bethlehem, heel zielig allemaal. Maar dat bespreken we dan aanstaande zaterdag, dus de komende van deze week wel)
Dan, zeg maar Dan met een Hoofdletter, want het is een heel erg belangrijke Dan. Dan is namelijk zo’n dan waar je niet veel andere dannen van hebt. Er is maar een zo’n dan! Dan is dus dan die aanstaande zaterdag, die ik al even genoemd heb hierboven ergens. Zo tussen neus en lippen door. Goed lezen, anders zitten we dalijk niet op dezelfde golflengte wat betreft welke zaterdag nu het onderwerp van gesprek is.
Maar waar het eigenlijk zo’n beetje om draait, wat ik dus zeg maar bedoel en waar het feitelijk op neerkomt en wat dus hetgeen is wat ik eigenlijk zo graag wil zeggen.
Die ene aanstaande zaterdag, dus voor die zaterdag erna, is zeg maar de zaterdag voor de zaterdag na de vrijdag dat je elf wordt. En dat heuglijke feit, dat je elf wordt, niet dat het Dan die ene zaterdag is, na die andere en voor die ene, dat moet uiteraard, in stijl, dus zeg maar: met klasse en zoals het een nieuwbakken bijna-elf-jarige betaamt, gevierd worden.
Het feit da t je elf wordt, dus niet tien, of twaalf, wat er zeg maar net een jaar voor of na zit, dus eigenlijk niet een s in de BUURT komt van elf, omdat het toch gauw een jaar scheelt, en dat elf algemeen bekend staat, je kan wel zeggen: berucht is, als het gekkengetal, geeft toch wel aanleiding, dat wil zeggen: lijkt me een behoorlijk goede reden om ‘ns even te gaan kijken wat dat elf-zijn nu precies inhoudt.
Je bent al tien geweest, maar das geen elf, dus kun je daar geen goede steun uit halen. Twaalf ben je ook nog niet geweest, dat zou ook wel raar zijn, want elf ben je ook nog niet geworden, dus twaalf duurt dan al weer toch meer als een jaar.
Daarom, dat wil zeggen: om de nu volgende reden die zodadelijk komen gaat, is het strikt noodzakelijk dat je aanstaande zaterdag vrij houdt! Die ene zaterdag, kun je het nog ff terughalen in gedachten?, die grote Dan-zaterdag, met die Dan met een Hoofdletter, hierboven al ns beschreven als zeer belangrijk. (trouwens: het was de aanstaande he? Had ik dat al gezegd? Ik geloof het niet: het is dus de aanstaande, dat wil zeggen: komende en letterlijk ‘dichtstbijzijnde’ zaterdag, dus niet de vorige en niet de volgende. Dat we dat even duidelijk hebben.)

Als het dan aanstaande zaterdag is, is het tijd voor een grote ervaring die je leven voorgoed zal verrijken en veranderen. Je leven als kind kun je definitief achter je laten: Gij zijt nu een officiele elfer. Dat houdt in dat je dus geen tien meer bent (en ook nog geen twaalf). Je weet het nog niet (dat kan ook niet, want je bent nog geen elf, en het is je nog niet verteld), maar je bent opgegeven voor een cursus. Een heel belangrijke en vooral dure cursus, die met behulp van verschillende ‘mensen-die-zeg-maar-de-week-na-aanstaande-zaterdag-elf-worden-fondsen’ gefinancierd zal worden. Deze fondsen verlenen niet zomaar aan iedereen hulp, dat is alleen voor speciale mensen die elf worden. En jawel: jij bent uitverkoren, kroonprinses van de Rondeweide. Ja, jij, jonkvrouwe van het Zuiderslot, bloesem van de Bloemenlaan, ontluikende (want bijna elfjarige) roos van het Zuiderpark. Jij zal aanstaande zaterdag ingewijd worden in de grootste geneugten van het bijna elf (dus geen tien of twaalf) zijn. Wat deze geneugten, vreugden, levenwijsheden, motto’s, tips, trucs en adviezen precies in zullen houden… Helaas, dat kan ik je nog niet vertellen. Je bent immers nog geen bijna-elf. Je bent pas bijna-bijna elf. Pas aanstaande zaterdag (die ene na de vorige en voor de volgende) zul jij deelgenoot worden in deze vreugdes des levens.
Maar... let op!!!

Wees alert en paraat, wanneer AANSTAANDE zaterdagmorgen,
de deurbel gaat…..
Stop met alles en houdt halt,
wanneer de bel klingelend door de gang heen schalt.
Vraag niets en volg gedwee; Ik neem jou wel mee……

Het is weinig literair verantwoord, maar het doel ervan was zo leuk :)

2004-10-22T16:26:00.000+02:00

Afscheid van een reisnaaigarnituur.

O, mijn beste naaiset, hoe vergaat het u toch op dit moment? Bent u gelukkig aan de zijde van het Citroen-stuur, of lijdt gij, en denkt ook gij terug aan de goede tijden die we samen hadden? Maar ach, weent niet, mijn beste naaiset. Ooit, zo de Voorzienigheid het wil, zullen wij elkander wederzien. En dan, mijn lieve, liefste naaiset, zal ons geluk eeuwig zijn, en ons samenzijn volmaakt! Gedenk mij dus niet in droeve gebeden, mijn zielevriend, mijn al, mijn naaiset, maar in een vrome blijdschap, in het volle vertrouwen van een hereniging in onze hof van Eden. Wees sterk, naaiset, wij zullen elkaar spoedig weer in de naalden sluiten.
Ach naaiset, wanneer ooit iemand u gebruikt, en u incompleet maakt door het uitnemen van een knoop of door het verliezen van een naald, wees niet bedroefd, maar houdt goede moed in de wetenschap dat wij ooit dit aardse tranendal zullen verlaten. En wanneer wij dan voor de troon van de Oppernaaier staan, zal Hij u al uw verloren knopen geven, zodat u het Paradijs als een blijde naaiset zult betreden.

Wanneer het u ooit te zwaar wordt, bezwijk dan niet onder het verlangen een einde te maken aan al uw ellende. Houdt vol, mijn liefste naaiset, en denk aan mij!

2004-10-22T16:24:00.000+02:00

De taal van het brood. Cyclus in een boodschappenmandje.

De taal van een krentenbol: de drager van het mandje heeft op het dragen aangedrongen bij mama, is niet ouder dan zes en scoort na de bol een plakje worst bij de slager.

De taal van twee krentenbollen: de drager van het mandje is er door ma uitgeschopt om boodschappen te doen. De tweede bol is voor bij het wiskundehuiswerk.

De taal van vier zachte puntjes: de drager van het mandje is door ma het huis uitgeschopt wegens onaanvaardbaar hoge thuiswoonleeftijd. De uitwoonstatus is momenteel echter enkelvoudig.

De taal van een halfje wit: de drager van het mandje is uitwonend en krijgt een vriend op bezoek die vandaag helpt met het schilderen der kozijnen.

De taal van een heel wit: de drager van het mandje heeft de meervoudige uitwoonstatus bereikt in een huis met geschilderde kozijnen.

De taal van twee maal een heel volkoren bruin: de drager van het mandje heeft de meervoudige uitwoonstatus optimaal benut en leeft gezond op weg naar de ouderlijke status.

De taal van een twee bruin volkoren en een halfje wit: de drager van het mandje heeft de ouderlijke status bereikt, de statusgever mag voorgesneden brood consumeren.

De taal van een krentenbol: de drager heeft het mandje overgedragen aan zijn spruit… Deze is niet ouder dan zes en scoort na de krentenbol een plakje worst bij de slager…

2004-09-03T00:18:00.000+02:00

Mager taaltje.

Het woord ´mager´moet uit de woordenboeken. En rap ook, als het aan de ADD ligt. De Anonieme Dunne Darmen verzetten zich tegen de bezetting door de dikke overheersers. Deze dictators der calorieën gebruiken ´mager´als scheldwoord, en daartegen komen de mage.. dunne zieltjes nu in opstand!
Een petitie ging naar de minister en de uitgeverijen Van Dale en Kramer kregen het dringende verzoek om het m-woord toch vooral te schrappen uit de woordenboeken. Hoe daadkrachtig van de Darmpjes.
De Dappere Darmen kregen echter nul op het rekest։ het m-woord heeft niet de status van scheldwoord. En zelfs als erkend zou worden dat het inderdaad een beschimping is, zou dat niet leiden tot het verwijderen ervan uit de woordenboeken. Erger nog։ het zou de bijna eervolle vermelding krijgen dat het hier om een scheldwoord gaat. De uitgeverijen zagen geen reden om het woord te elimineren.

Goddank daarvoor! Wat zou de Nederlandse taal te wachten staan als dit verzoek was ingewilligd? De Bond voor Roodharige BasisschoolTerminologie-TraumaSlachtoffers zou spontaan opgericht worden en een vurig pleidooi de media in gooien, om het woord ´vuurtoren´ rigoureus te laten verwijderen. Massa´s roodharigen zouden samenkomen op het Binnenhof en vuurtorenrode verfbommen zouden de gevels van de uitgeverijen besmeuren.
Het woord ´krater´zou het slachtoffer worden van een schrapcampagne door de Verzamelde Pubers met Probleemhuid. ´Poetsdoek´ zou het moeten ontgelden voor de Huisvrouwenbond. Kansloos zou de strijd zijn voor ´vleugelmoer´, wanneer ook de Club Afwijkend Oorformaat zich roert! En doe ook eens een poging om een beeld te vormen van de enorme opstandsgolf die Nederland zou overspoelen in naam van allen die in hun leven ´oliebol´ te horen kregen, en dan niet in de vorm van een gul aanbod.

Het meest voor de hand liggend is echter dat na ´mager´ nu ´dik´onder vuur komt te liggen. Hoewel veel mage.. dunne mensen het hartgrondig met me oneens zullen zijn, heb ik toch het beeld dat dikke mensen meer te horen krijgen over hun omvang dan mage.. dunne. Ik heb vaker ´Hee dikke!´ over het schoolplein horen schetteren dan ´Stomme magere!´. Dikke mensen hebben het momenteel ook weer zwaar te verduren։ de gemiddelde puber van nu roept in èèn zin zo ongeveer een keer of zeven ´vet´. En misschien is het een fout in mìjn inlevingsvermogen, maar ik stel me zo voor dat de vraag of je zwanger bent terwijl dat niet zo is een persoon meer kwetst dan de vraag of je wel genoeg eet.

Maar los van de vraag of ´dik´ erger is dan ´mager´։ het getuigt bepaald niet van een buitengewone IQ-score om te denken dat het schrappen van welk woord dan ook uit een woordenboek gelijk staat aan het schrappen van dat woord uit de spreektaal. Er is niemand die iedere nieuwe Van Dale doorleest en woorden die er niet meer in staan niet meer gebruikt. In het geval van ´mager´ zou dat ook wat lastig worden. Of lijkt de kreet `Kind, wat zie jij er iets minder dan gemiddeld doorvoed uit!´ u niet al te omslachtig?

2004-09-03T00:14:00.000+02:00

Multiple Kassa

"Goedemorgen jongedame!"
"Goedemorgen meneer, heeft u een klantenkaart?"
Gegrinnik aan de andere zijde van de kassa. Ik voel mijn wenkbrauw verbaasd trekken. Dan komt het:
a) "Daar mag ik niet mee spelen van mijn vrouw" (hilarisch)
b) "Als ik die niet bij me heb, mag ik niet eens boodschappen doen" (een giller)
c) "Daar gaat mijn vrouw over; ik heb nergens meer wat over te zeggen" (hou me tegen)

Vrouwlief is eindelijk op komen draven en vliegt langs de groeiende rij. Ik vraag keurig nogmaals om de kllantenkaart.
a) "Ed, dat had best effe zonder kaart gekund. Die paar rotboodschappen. En dat meissie zit maar te wachten" (gut, aardig)
b) "Nee kind, daar doen wij niet aan; ik winkel normaliter altijd bij de Albert Heyn" (en dus?)
c) "Jan, dat pasje zat in je zak. Wat ben je toch ook een sukkel! Je hebt het ding er zelf in gedaan" (het is een drama, mag ik nou eindelijk het pasje?)
d) "Ik ben 'm kwijt" (had dat gerust eerder gezegd)

Na het al dan niet invoeren van de klantenkaart, komt de periode van stress, wanneer het potentieel bezit wordt ingescand:
a) "Dit is met korting, dat is met korting. Dáár zat korting op, zag je dat? Hallo dame, bij deze was de derde gratis! Ik zie geen korting! Ik zie geen korting!" (koop een bril en hou je kop)
b) "Kees! Doe nou ns wat. Schiet op! Die andere tt.. Die ándere tas Kees!" (arme Kees verbergt zijn krat bier, laat die jongen toch)
c) "Ja, die mannen. Ik moet altijd alleen. Ik kan dit toch niet tillen alleen? Hij is nog nooiiiit meegeweest, dit is voor 't eerst, en ik altijd maar sjouwen en rennen" (bel korrelatie en een advocaat, zwijg)

De door Kees/Piet/Jan/Ed/Marjan zorgvuldig verborgen krat bier wordt toch ook maar aangeslagen. Het ontgaat onze trouwe consumenten niet:
a) "O, de krat bier had je ook al?" (nou, en dat viel niet mee: ze zijn gelukkig niet zo groot en gekleurd)
b) Tegen elkaar: "Heb je die krat bier nog niet doorgegeven? Dat zou jíj toch doen?" (als je bedoelt: jíj zou het kreng toch uit het zicht houden, zég dat dan)
c) "Helemaal vergeten!" (kan gebeuren, die 14 euro voordeel vergeet je snel)
d) "Dat bier komt van de andere winkel" (en het bonnetje heeft de goudvis verteerd)

Het laatste blikje tomatenpuree is in zicht. Het scant slecht. Hier is maar één optie:
a) "Astie ut nie doe, issie gratisss hoor!"

De knop subtotaal lonkt nadrukkelijk. Uit frustratie mep ik 'm zowat doormidden. "Dan wordt het 56 euro en 38 cent alstublieft."
Stilte.
Wéér die vieze grinnik aan de andere kant van de kassa. Maar dán komt het:
a) "Dat kan ik niet betalen" (grappig)
b) "Kan het in termijnen?" (nee, nee, stop: ik lach me dood)
c) "Mag ik het niet gewoon zó meenemen?" (nee.)
d) "En ik krijg geen korting omdat ik zo aardig ben?" (dát is nou wel humor. Nee.)
e) "Zoveel mag ik niet uitgeven van mijn vrouw" (ach gekkie)

Ik ben de prozac nabij. Maar éindelijk is volgens mijn display de 'transactie voltooid'. Ik trek de bon zowat in tweeën en ruk die verdomde klantenkaart uit het automaatje. Diepe zucht.
a) Stilte. We doen niet aan groeten (stik)
b) "Nouweh, fijne dag nog hoor" (schok: ik ben ook een mens?!)
c) "Jongedameee?!!!! Mijn korting is er niet af! Er zat toch korting op? Ik zie mn korting nergens terug!"
Mijn bloeddruk stijgt, mijn lever zwelt, en mijn hartslag neemt levensgevaarlijke ritmes aan. Ik leg uit:
a) "De korting is al in de prijs op de bon verrekend mevrouw, ziet u?"
b) "Ziet onder subtotaal dat woord 'korting' staan met erachter '-6,89'? Ik dénk dat dat het is."

De klant verdwijnt. Mijn ogen zoeken smachtend naar de klok op mijn schermpje. Er zijn twee minuten voorbij.
"Goedemorgen jongedame!"
"Goedemorgen meneer, heeft u een klantenkaart?"
Gegrinnik...

2004-08-09T16:07:00.000+02:00

Het Nieuwe Geloof.

Een Tempel zal er zijn!
Weg met het monument op de Dam!
Zijn Volgelingen zullen voor Hem knielen in de Tempel van Het Blauwe Vuur!
Zijn Woord zal verspreid worden via alle media! Van heinde en verre zullen mensen afreizen naar het nieuwe Mekka, om kennis te nemen van het Nieuwe Geloof en om herboren te worden in de oneindige wijsheid van Zijn Woorden.
Het Paleis op de Dam zal een residentie worden voor de herrezen Verlosser van het Volk, en van daaruit zal hij vier maal daags in een draagstoel het nieuwe Plein van de Hemelse Wijsheid overzweven. Hij zal zitting nemen in zijn Vuurtempel en simpele zielen trachten te verlichten; Zijn antwoorden zullen levensreddend zijn, zijn preken levenswendend.
Zijn Inzichten en Visioenen zullen de verlorenen leiden naar een nieuwe tijd, waarin een nieuwe wereld zal worstelen… maar boven zal komen! En! zal triomferen boven al wat ooit spottend en oneerbiedig was. Eenieder die ooit op Hem neerzag als was hij slechts een normaal mens, een alledaags, minderwaardig schepsel, al diegenen zullen beven onder Zijn Toorn, en zuchten onder de ondraaglijke wetenschap van hun ongelijk! Voor hen zal er slechts plaats zijn in het Hellevuur: zij zullen belandden in de diepste krochten van het Moederhuis en voor eeuwig brandden voor het oog van de Wrekende Moeder…

Ach vreugde! Jubelt nu allen tesaam, en juicht voor Zijn Naam! Buigt nederig aan zijn voeten, en wijdt uw gedachten in aanbidding aan Zijn Geest! Heden sprak Hij tot ons! Toon uw dank aan Hem, want hij deelde zijn oneindige en onbegrijpelijke wijsheid! Op deze gezegende dag schonk Hij ons Zijn Inzichten. Vrees niet langer! Vanaf nu kan Het Geloof voor altijd juist beleden worden! Hij verscheen aan ons nederige mensen voor de toegang van Zijn Tempel. En de belichaming van de Goddelijke Waarheid sprak:
“Werp weg uw kruis, uw rozenkrans, uw hoofddoek, uw bijbel, uw koran! Vanaf heden zullen uw instrumenten der Geloofsbelijdenis zijn uw moederbeeld, uw plastic zwaard, uw dobbelstenen. Uw nieuwe levenswaarden zullen zijn bluf en zelfoverschatting. Uw gebed zal bestaan uit hoogdravende, meeslepende lyriek en zal aanvangen met de woorden Alle Heil door U. U zult u kinderen onderwijzen in de kunsten van de creatieve waarheden, de fantasie, de buigzame betekenissen en de multi-interpretabele uitspraken! Ontdoe hen van de oerzonden: inzet, rede, vriendschap, eerlijkheid, humor en liefde! Maak uw zowel als hun leven het Mijne! Stel uw vragen slechts aan Mij, want alleen ik heb de wijsheid, de sluwheid en de treurigheid, tot in eeuwigheid. Amen!”

2004-03-31T12:39:00.000+02:00

Kromgelegen

Stel:

Je bent een arme werkloze fopnegermarokkaan. Qua intelligentie ben je bij je geboorte helaas ernstig misdeeld. Je oom 'in the business' heeft je, overigens bedroevend korte, CV voor je uitgetypt op een omgebouwde MacDonaldskassa. Je hoogst behaalde diploma is het getuigschrift van de basisschool, je meest ontwikkelde vaardigheid is marathonrondhangen.
En hoewel je er geen topjob mee binnen zal slepen, laat je je toch graag voorstaan op je fantastische lauwe beensleep, je geweldig rochelende articulatie, je enorme talenkennis van onder de Evenaar, je flexibele handspieren en je beruchte 'boemlauwe blik'.

En dan wordt het voor de zoveelste keer in je sprankelende leven dinsdagavond. Aangezien je geen baantje hebt om je op te richten, trommel je al je matties bij elkaar voor een bijeenkomst in da centre.
Al beenslepend, rochelend, armzwaaiend, secrethandshakend en vreemde dialecten uitslaand, walk je jezelf naar da local eatingcafe.
Je sleept-glibbert naar binnen, en neemt, uiteraard op de onmin lauwe wijze, plaats op de eerste kruk die voor je voeten komt. Smóóth glij je op het kleine oppervlak. Je checkt die sma bij da kassa ff goed uit. W00t! Dat ziet er slick uit!

En in je uitermate coole poging om zwoeeel onderuit te zakken...
Flikker je zo van je barkruk af.

De sma lacht.

Jouw troost?

Je hebt nu in ieder geval een réden om zo spastisch met je poot te trekken.

2004-02-15T01:16:00.000+01:00

Fantastic Plastic Valentine

Valentijn.
Een fantastische dag! Dé dag om elkaar te laten zien hoeveel je om de ander geeft. De dag van de liefde, van toewijding, van genegenheid... Zo romantisch. En die cadeautjes zijn natuurlijk ook leuk, al draait het daar niet om. Onwijs schattig, die lieve pluchen beertjes, kunststof hartjes en rode rozen.
Het achterliggende idee is ook zo prachtig: die priester in Italië... die trouwde mensen terwijl dat van de keizer niet mocht! En als straf werd ie gedood. Wát een offer voor de liefde.
Mijn vriendje moest zowat zes maanden vantevoren reserveren om op Valentijnsdag uit eten te kunnen; wat een blijk van inzet voor wat wij hebben!
Ergo: Valentijn is schitterend.

Valentijn.
Just another day at the office. Op 15 februari mag je elkaar weer de hersens inslaan: de veertiende is de dag van verliefd grijnzen. Gecombineerd met het overdragen van misselijkmakende roodkleurige prullaria, die bovendien nog een fortuin moeten opleveren. Een rode roos? Romantisch, een tientje neertellen voor een overgewaardeerd stuk onkruid (overigens ook weer in die vreselijke teint).
Uit eten op deze dag? Gezellig, met al die koppels die elkaar gelukzalig aanstaren, terwijl 'het licht van de kaarsvlam over hun gezichten danst en extatische blikken van liefde tevoorschijn tovert'. Ook zo opvallend dat in 90% van de desserts 'ineens' een ring zit. Gaap.
Dat gezemel over die priester die ten strijde trok tegen de verdorven keizer Claudius, ten bate van de liefde.. Is bijna net zo waarschijnlijk als het verhaal van de opgesloten Franse graaf, die zijn vrouw liefdesbrieven schreef vanuit de gevangenis waarin hij de twee torens van de Tower of London 'Valentines' noemde.
Waarschijnlijker is het dat het om een vinding gaat van het jongere broertje van Bill Gates, die toch wat anders moest bedenken om binnen te lopen, aangezien broeder Bill al met Microsoft kwam. De schrijvers van Bills MS Office' standaardopmaak voor liefdesbrieven kweelden op een stukje schurftig perkament een verhaal over een zekere priester...
Ergo: Valentijn is net zozeer van plastic als de bijbehorende giften.

2004-02-09T00:18:00.000+01:00

Tel je zegeningen.

Soms is het leven mooi. Hoewel je al twintig bent, word je nog razend enthousiast wanneer je voor je verjaardag een doos potloden krijgt. Mét een mooi kleurboek. Op school geniet je volop van alle knutselwerkjes die je mag maken. Iedereen uit de familie en al je vriendjes krijgen hun eigen tekening.
Simpelweg naast je vriendje zitten maakt je intens gelukkig, en je helpt hem met eten omdat hij dat zelf niet kan. Uitgaan is helemaal geen issue voor je.
Je baantje betekent alles voor je, zeker nu je niet meer naar school mag omdat je te oud bent. Je maakt zelfs promotie: naast het inruimen van de vaatwasser en het smeren van brood kun je ook zelf koffie zetten.
Je papa en mama zijn de liefste van de wereld, je kleine broertje is je grote broer. Je wil misschien niet eens op jezelf wonen, maar voor je ouders wordt het te zwaar om nog voor je te zorgen.
Het leven van een twintigjarige.

Soms is het leven klote. Je zakt voor 50% van je tentamens; het feit dat je 50% dus wél hebt gehaald, is onbelangrijk. Het rijbewijs is nog niet in je bezit, omdat je zelf rijdt als een krant, of, en dat is meer standaard, omdat de examinator een eikel is. Je baalt al tijden van je studie, maar weet ook niet wat je anders moet doen. Van een liefdesleven is in de verste verte geen sprake; je laatste zoen dateert voor je gevoel uit 1996, je laatste afspraakje uit een decennium daarvoor. En wanneer je dan, om het verdriet te verdrinken, uitgaat met vrienden, word je geweigerd in je stamkroeg.
Om die luizige studiefinanciering aan te vullen, heb je een slap. geestdodend en onderbetaald bijbaantje. Je chef is een machtszieke overspannen controlfreak, alle klanten zijn gefossiliseerde chagrijnen. En omdat het bagger betaalt, zit je halverwege de maand af te tellen tot de volgende stortingsdatum, terwijl je krampachtig je laatste intacte tientje koestert.
Ruzie met je ouders is aan de orde van de dag. Jij hebt gelijk, je bent verdomme volwassen, wat denken ze wel… Je wil op jezelf wonen.
Het leven van een twintigjarige.

En waar haal je het lef vandaan om te klagen?

2004-02-05T17:23:00.000+01:00

Echt, heus, echt!

Jonas met beenmergtering, voor wie Microsoft een cent spaart voor elke doorgestuurde mail, zit niet te wachten op jouw mail. Beenmergtering bestaat niet.

Een smiley is 1) een haribo-uitvinding 2) een geel gezichtje 3) een gezellig pilleke … Het verhaal over het open snijden van je gezicht is een broodje aapverhaal = urban legend = geouwehoer = onwaar.

Je bent niet koel als je in de winkel zegt ‘Hou de rest maar’, als het om een cent gaat.

Een schakelbak is geen soeppan.

Jezelf om een boom vouwen is prima. Anderen erbij betrekken niet.

Je hebt nog steeds vrienden als je dat schattige berenmailtje níet doorstuurt.

Je broek hoort niet in je sokken. Dat is een kwaal van zakenmannetjes op een fiets met de aktetas onder de snelbinders. Kies je voorbeelden wat zorgvuldiger.

Je broek hoort niet in je schoenen. Geen uitleg. Gewoon niet doen.

Boem is Ho.

Het schoonmoedercliché is waar.

Bier schrijf je als volgt: b-i-e-r. Dus niet: b13R of welke andere variant dan ook met Duitse tekens, copyrightfratsen of trademarkkenmerken. Zo is het ook: kus, en niet ..::-*Quoesj*-::.. Overbodig te vermelden dat deze richtlijnen ook gelden voor alle, maar dan ook alle, andere woorden.

In dezelfde trant is het nodig te weten dat fonetisch schrijven een negatieve boodschap uitzendt met betrekking tot je IQ.

Je hotmailaccount wordt niet opgeheven. Ook niet als je het mailtje waarin staat dat dit wél gebeurt niet doorstuurt.

Een meisje is geen kip. Ook geen Engelse.

De huidige R&B aanvalsgolf heeft niks met muziek te maken.

Het schrijven van breezertaal is een zonde waartegen weesgegroetjes nooit meer helpen.

Rood is niet groen.

In een metro zijn er geen oppervlakken die bedoeld zijn om als een zwakzinnige op te trommelen.

Op je dertiende is je ontmaagding geen issue.

Het bereik van je stem tijdens een telefoongesprek op je mobiel dient niet groter te zijn dan 0,25 meter.

In een supermarkt is het bier níet gratis.

Het origineel van Proud Mary is níet van Jim.

Leswagens mogen wel invoegen op de snelweg.

Half ontkleed vanaf je paardendekbed de camera in loensen maakt je níet sexy.

Delft is géén studie...

KutCliniClowns is een mooie en ware alliteratie.

‘De Avonden’ van Reve is een saai en langdradig overgewaardeerd baggerboek.

De cabarethiërarchie is als volgt (en dus niet anders): Bagger – Lebbis en Janssen – Mindere Bagger –Hele tijd niks – Hans Teeuwen/Vliegende Panters – Effe niks – Rooyackers, Kamps en Kamps - pauze - Najib Amhali.

Er zijn vrij weinig mensen die werkelijk ‘Hee’ heten.

2004-02-05T17:21:00.000+01:00

Waarheeeeen leidt de lijdensweeeg?

Het is één regel op teletekst. Één nieuwslink op internet. Daarachter: één leven.

En het maakt me doodziek. Want de clichévraag ‘Waar gaat het heen?’ is nog nooit fatsoenlijk beantwoord.

Waar gáát het heen? Een schorsing voorkomen? Schiet je leraar dood. Je voeten van de bank halen? Eerst de conducteur het ziekenhuis in slaan. Geen geld voor een kaartje? Tóch instappen. Zin in een meisje? Kies er een uit en ga je gang. De kroeg uitgezet? Maak de portier af. Geld nodig? Beroof een bejaarde. Plekje nodig om je shot te zetten? Ga liggen in een warme metro. Telefoongesprekje op de mobiel? Stoor je niet aan anderen en deel je inspirerende leven met iedereen. Geen telefoon? Rij een winkel aan puin en kies de mooiste. Instrumenten te duur? Trommel op elk beschikbaar oppervlak. Thuis niet gezellig? Terroriseer het winkelcentrum. Een verkeerde blik? Schop iemand dood…

Waar het ook naartoe gaat, de route erheen is vlak en probleemloos. Want wat je ook doet: jij kunt er niets aan doen. Een slechte jeugd. Nooit een driewieler gehad. Een Oedipuscomplexje. Cultuurverschilletjes. Taalbarrières. Ontoerekeningsvatbaarheid. Goede bedoelingen. Begrijpelijke woede. Niet zo bedoeld. Foutje…

Arme jij. Je wordt veroordeeld tot vijfendertig uur papierprikken. Maar voor het geval dat je geestelijk mocht beschadigen, krijg je na je taakstraf hulpverlening aangeboden. Er wordt rekening gehouden met je tere ziel.
Maar niet meer doen hè?

Ik word het behoorlijk zat. Mocht ik doorslaan… wie komt met mij papierprikken?