De roze wolk

Na het aanzoek stapt menigeen op een grote roze wolk met het voornemen daar enige tijd te verblijven. Je droomt met je lief van jurken, pakken, bloemen en old-timers en hoopt dat die voorpret eeuwig zal voortduren. Maar in het traditiegebonden fenomeen ‘huwelijk’ is er één traditie die je pas leert kennen wanneer je ertegenaan loopt: vrienden en familie dienen goedbedoelde tips uit te delen wanneer jij je met je blije verloofdhoofd in hun nabijheid durft te vertonen. Wees gewaarschuwd: jouw dikke vette roze wolk blijkt niet meer dan een neveltje wanneer de adviessluizen open gaan.

Wanneer je je ouders stralend op de hoogte hebt gesteld van het goede nieuws, en de feestelijkheden rond je aankondiging zijn bedaard, komt de eerste bries opzetten: ‘Zo, dan mag je wel gaan sparen,’ kondigt pa aan. Niet-begrijpend knipper je even met je ogen. Sparen? Net had je het nog over taft, chiffon en tule!
‘Jaja, dat kost een lieve duit,’ vult je moeder aan, terwijl ze de chocolaatjes nog eens rond laat gaan. Ontzet kijk je naar je aanstaande. Het chocolaatje smaakt maar matig. O ja: geld.

De wind trekt aan bij je getrouwde vrienden. ‘Hartstikke leuk! Gefeliciteerd,’ reageren zij enthousiast, en jij positioneert je weer wat steviger op je wolk. ‘Maar wát een geregel hè?’ vervolgen ze. Je werpt een vragende blik naar je lief, verward kijkt die terug. Geregel, weet jij daar wat van?
‘Ach ja,’ verzuchten ze, ‘de notaris, ondertrouw, de getuigen, het draaiboek, de ceremoniemeester, de versiering, de fotograaf, het menu, de corsages, de tafelschikking, het toetje, de speeches… En dan heb je nog niet de helft. Wat een gedoe was dat toen allemaal,’ en blikken van verstandhouding vliegen over en weer. Je wankelt op je wolk.

Op de koffie bij oma voel je de eerste spetters. ‘Fijn hoor, kind. En weet je al wat je met tante Hennie doet?’ ‘Nou, niks,’ denk jij en wendt je weer tot oma’s appeltaart. ‘Want als je Hennie niet uitnodigt, krijg je natuurlijk Johan op je dak,’ constateert oma fijnzinnig. In een flits schieten allerlei familieverbanden door je hoofd. Nu ze het zo zegt: je moeder combineert niet zo goed met de tante van je vader. En oom Theodoor kan absoluut niet door een deur met oom Hans. En dat is dan alleen nog maar jouw familie. Vanuit je ooghoeken zie je dat ook je lief voor zijn geestesoog stambomen zit te tekenen. Zijn tekening is weinig fraaier dan de jouwe.

Het begint door te regenen wanneer je de ouders van de bruidskindjes spreekt. Bruidskindjes komen er natuurlijk, want wat is er leuker dan zo’n ukkie dat met een mandje rozenblaadjes voor jullie uithuppelt? Niets zo vertederend als een dreumes met een ringenkussen.
‘We zijn vereerd,’ zegt moeders, en een traan welt op in haar ooghoek. Vader kijkt apetrots naar zijn uitverkoren spruit.
‘En hij heeft al ervaring,’ merkt hij snedig op.
‘Inderdaad,’ bevestigt mam, ‘Bij de bruiloft van Mark en Janine. Ik vind het echt zó leuk dat jullie Bram als bruidsjonker nemen. Dan trek ik ‘m weer zo’n mooi outfitje aan, met echte herenschoentjes, en z’n haartjes doe ik…’ en geestdriftig ratelt ze verder. Jij luistert niet meer en kijkt ongelovig naar je lief. De bruiloft van Mark en Janine: legendarisch vanwege het kleine krijsende demoontje dat er met de ringen vandoor ging.

Wanneer oom Theodoor jullie subtiel wijst op het feit dat het ook in juli gewoon pijpestelen kan regenen, ‘en dan sta je daar in je natte apenpakkie, haha’, is het gedaan met je roze wolk. Een donkere wolk komt met veel gerommel en geflits aandrijven. ‘Wat hebben we gedaan?’ denken jullie, ’s avonds in het pre-echtelijke bed, en jullie zuchten nog eens diep.
‘Allemachtig,’ zegt je lief.
‘Zeg dat wel,’ verzucht jij.
‘Maar we gaan toch maar mooi trouwen.’
De roze wolk is prompt in volle glorie hersteld.